CUPCAKE

 

Na het gemoedelijke Lundetreffen is het op ons vertrouwde ogenblikkelijk: welterusten. Skip droomt hardop van één grote (honden)familie, van botermalse steaks van de keurslager, het struinen over het landgoed, de vele aaitjes en lieve toegefluisterde woordjes, en zijn tante Tulle die er nog patent uitziet voor d'r ouwe dag. 

Dat hij vervolgens de volgende dag tot half tien van de wereld is, zich naar mijn kantoor versleept, daar aan vrouwtjes voeten schurkt, en pas na 20 minuten ontwaakt, terwijl er al die tijd al een geurende cupcake voor zijn neus lag, is ongehoord. Zelfs het geritsel van het cellofaan en de cameraflits om dit gedenkwaardige moment vast te leggen, bleef onopgemerkt. Het aller-schandaligst waren zijn baasjes die hem als proefkonijn misbruikten én voor een spraakmakende anekdote. Voordat Skip kon toehappen, verruilden zij de cupcake voor zouteloze brokken.

uit de dikke pil: Skipkluifjes

GEBORGENHEID

 

Het is 4 uur in de namiddag en al bijna donker. De lichten floepen aan. Binnen heerst de geborgenheid van kunstmatig licht. Skip herdroomt in zijn mand de zojuist genoten uitspatting. Zijn poten hollen in de lucht. Vergezeld van pittige piepgeluidjes doet hij de wandeling dunnetjes over. Honden dromen vaker dan mensen. Waarbij jonge honden voor wie alles nog nieuw is, relatief vaker zichtbaar dromen dan de volwassen hond met meer levenservaring.

De slaap-waak-fasen van een willekeurige hond wisselen tot 20 keer per nacht. Een hond slaapt ongeveer 20 minuten aan een stuk door en droomt daarbij enkele minuten, soms dus hardop. Dan worden ze 5 minuten wakker om daarna weer in slaap te vallen. Het nut van dit slaapritme? Omdat elk lid van een roedel op een ander moment in slaap valt of wakker is, is er altijd wel één wakende hond actief.

uit de dikke pil: Skipkluifjes

KPN MONTEUR

 

Vanmiddag moest Skip verplicht in zijn eigen huis op de driezitsbank blijven. Dit alles vanwege een bezoekje van een hondvrezende KPN monteur. Skip snapte er niets van: wie vindt hem nou niet aardig? Maar de dappere cable guy was al op twee adressen gebeten. Een bouvier nam een hap uit zijn linkerbil en een Jack Russell deed zich te goed aan twee van zijn vingers. De man had gegronde redenen en wij zijn de kwaadste niet. De ietwat ontdane Skip gedroeg zich vanzelfsprekend voorbeeldig. Bij het afscheid nemen aaide de dappere donkere monteur Skip en zei dat hij een lieve hond was. Hij had Skip niet blijer kunnen maken. Maar het allerbelangrijkst: we waren weer bereikbaar en online!

uit de dikke pil: Skipkluifjes

VOORRAAD

 

Waarom kopen wij kluifjes als hij er toch niet op knaagt, vraagt de oplettende lezer zich terecht af? Skip knauwt inderdaad liever op flinterdunne dental chips, helaas zijn deze niet altijd in de gewenste dikte voorradig. Bovendien heeft hij soms gewoon trek in een lekker groot been waar hij urenlang op kan knagen. Heeft hij halverwege geen zin meer of is hij moe gekauwd dan verstopt hij ze voor magere tijden ondergronds. Zomaar zie je hem dan ineens gelukzalig met een opgedolven lillerige lap in de weer.

uit de dikke pil: Skipkluifjes

HONDENBAAN

 

Vaak werk ik tot laat achter de pc. Omdat Skip gewend is dat ik 's morgens vroeg na het schrijven met hem ga wandelen, vindt hij dat hij daar 's avonds ook recht op heeft. Trouw wacht hij in mijn nabijheid tot het zover is. Ik heb er niet altijd zin in, temeer omdat het baasje toch nog na de nachtfilm een ommetje met hem maakt. Noodzakelijk is het derhalve niet, maar Skip rekent op een extra rondje. Je wilt je oogappel niet teleurstellen dus: jas aan, tuigje om en vooruit met de geit.

uit de dikke pil: Skipkluifjes

FRIS

 

Noordse rassen houden van de kou. Zalig die gure wind door hun pels en het inademen van verfrissende vrieslucht. Binnen mag de thermostaat van de verwarming daarom hooguit op 18° staan. Als ik hem hoger zet staat Skip subiet bij de deur om op de veranda af te koelen. Gisteren zwiepte de storm de regen op zijn vaste stekkie. Snuggere Skip vonden we op de slaapkamer: het enige vertrek waar altijd het raam open staat en de radiator permanent buiten dienst is.

uit de dikke pil: Skipkluifjes

SCREENSAVER

 

Wanneer ik achter mijn pc werk, rust Skip op het bankje pal achter mij. Van de week is mijn bureau verplaatst en Skip kan alles wat op de monitor verschijnt, zien. De screensaver trad in werking waardoor Skip een levensgrote hond op hem af zag rennen. Verbluft stuiterde hij omhoog en toonde zijn verbazing door rechtopstaande oren en wat binnensmondse woefjes: waar kwam die indringer vandaan en was hij hier uitgenodigd? 'Jij bent die hond, Skip,’ grinnik ik. Of hij zich inderdaad bewust is van zijn uiterlijk of dat hij de Noorse Buhund herkent, blijft vaag. Wel dat het à la minute goed zat tussen die twee. Het bewijs dat Skip beelden op computer- of televisiescherm kan onderscheiden, is hiermee definitief geleverd.

uit de dikke pil: Skipkluifjes

OF JE WORST LUST

 

Vóór aanvang van elke ochtendwandeling krijgt Skip een stukje Rodi hondenworst. Met een lege maag op stap betekent: hongerig en onderweg zoeken naar eetbaars. Skip wacht geduldig in zijn slaapkamermand tot ik hem de in stukjes gesneden worst breng. Hij hoort de koelkastdeur open- en dichtgaan, het geritsel van de folie, het gerammel in de keukenla als ik plank en mesje pak, en uiteindelijk het piepje van de magnetron waar de worst 5 seconden op kamertemperatuur wordt gebracht om geur en smaak optimaal tot hun recht te laten komen. Eén keer in de week is er verse worst. Dan hoort hij andere geluiden, zoals het openen van de provisiekast. Dat is de enige dag dat Skip uit zichzelf opstaat, want verse worst is het aller-lekkerst. Prompt de volgende morgen is Skip vroeg uit de veren Skip, ondanks dat er koude koelkastworst als ontbijt wordt geserveerd. Het is duidelijk: deze eigenwijze Buhund laat zich de wet niet voorschrijven en beslist zelf wanneer hij opstaat!

uit de dikke pil: Skipkluifjes

IN YOUR DREAMS BABY

Seniore Skip droomt nog vrijwel dagelijks. Het maakt niet uit of dat tijdens een hazenslaapje of gedurende de nachtrust is. De verbazingwekkendste geluiden in allerlei toonaarden passeren de revue: blaffen, grommen of een combinatie daarvan, en piepen. De opgewonden klanken worden begeleidt door spartelbewegingen van zijn poten, trillende snorharen, knipperende oogleden, de smakkende dynamiek van zijn verlekkerde bek of een schaarse kwispel. Zijn baas slaapwandelt zelden, droomt weleens hardop, en snurkt soms. Ditmaal werd Skip gewekt door gesnurk dat overging in een soort hondengegrom. Lokte W. moedwillig een reactie uit of is hier echt sprake van een nieuw fenomeen: verhondsen?

uit de dikke pil: Skipkluifjes

OPSLAG

De vorst is weg en de grond is ontdooid. Eindelijk kan er weer van alles onder de grond worden gestopt of eruit worden gehaald. Want Skips assortiment buffelhuiden botjes die hij in de tuin in de week had gelegd, lag tijdelijk ingevroren. Natuurlijk kreeg hij verse van ons, maar waar moest hij die verstoppen? Tijdelijk begroef hij de bewaarbotjes daarom achter het kussen in zijn mand, of onder een deken door met zijn neus in het stof te wroeten en duwen. Hij verstopte ze zelfs in een hoek van de kamer. Nou ja, verstoppen, ze lagen er zo voor het grijpen en wij deden alsof.

uit de dikke pil: Skipkluifjes

OCHTENDGYMNASTIEK

 

Direct na het opstaan, rekt en strekt Skip zich gracieus als een geschoolde balletdanser. Hij doet dit slechts eenmaal. Rekken en strekken betekent: de spieren zijn klaar voor een nieuwe dag. Elke morgen probeer ik dat met de zwarte doos te vangen. En altijd ben ik net te laat. Bij zonsopgang was ik voorbereid: het fototoestel stand-by in een geprepareerde hinderlaag waar ik hem opwachtte. Skip was vierkant verrast. Ik zag het aan zijn rechteroor dat nog in de slaapstand staat. Achteraf had ik te dichtbij ingezoomd, maar een kniesoor die daar op let.

uit de dikke pil: Skipkluifjes

VOORUIT

 

Waar een ander moeite heeft met het onthouden ‘of de wijzers vooruit of achteruit moeten’, heb ik last van mijn biologische klok. Ik ben niet één uur in de war (het tijdsverschil), maar domweg het tijdsbesef kwijt. Op de gekste momenten heb ik trek en de luiken van mijn ogen vallen om 16.00 uur al half dicht. Ik ben niet vooruit te branden. Aan Skip merk ik het ook. Hij slaapt uit in plaats van dat hij eerder wil wandelen, en komt op de meest vreemde tijden met zijn riem of voerbak aanzetten. Pas over een paar dagen zitten we beide weer in ons vaste ritme en lopen we als vanouds in de pas.

uit de dikke pil: Skipkluifjes

SHUT UP

 

Iedereen heeft het rondom Prinsjesdag over het pluche in Den Haag. Skip heeft zo zijn eigen beslommeringen. Zijn levensechte pluche (dat zo lekker veloursig in de bek ligt en dat je heerlijk als hoofdkussentje of kinsteuntje kunt gebruiken) houdt zijn bek niet. Telkens als hij er in hapt of op gaat liggen, hoor je de noodkreet van het desbetreffende dier. Heel frustrerend en tegennatuurlijk. Want een wild beest bijt een gevangen prooi in één keer dood, dat is wel zo ‘diervriendelijk’. Skips pluchen beesten blijven echter piepen en kakelen in plaats van het loodje leggen. Vaak valt Skip erop in slaap of slaapt hij met het dier in zijn bek. Bij het verliggen of ontwaken, schrikt hij zich door het plotselinge geluid dan een hoedje. De ene keer moet hij er zelf om lachen (inclusief ontblote boventanden), een andere keer hapt hij er geïrriteerd in. Alsof hij wil zeggen: houd nou eens eindelijk je bek! Kort gezegd: shut up!

uit de dikke pil: Skipkluifjes

ZELFVERMAAK

 

Een nieuw piepspeeltje is prompt favoriet. Skip genereert er aandacht mee en het geluid klinkt anders dan van zijn rubberen kip, stinkdier of paard. Nadat hij vanmorgen in het bos een laag over de grond scherende merel voor een eekhoorntje aanzag en er vrolijk achteraan marcheerde, wist ik dat hij vandaag voor alles in zou zijn. Na diverse intelligentiespelletjes thuis, blies hij stoom af met de nieuwe pluchen fazant die alle hoeken van de tuin zag. Het bijbehorende kokkelgeluid hoorden we een half uur lang, totdat Skip de fazant eindelijk het zwijgen oplegde.

uit de dikke pil: Skipkluifjes

WAKE UP CALL

 

Half 8. De hond en ik worden in plaats van met gezoem, gewekt door de overbekende begintune van de zestigerjaren hitserie Flipper. Alleen luidt de door W. walsend ingezongen tekst: ‘Daar heb je Skippy, Skippy, Skippy de pippy’. Skip wist de verrassing wel te waarderen. Gewoonlijk wacht hij in de mand tot ik ready, steady, go ben. Door het aanstekelijke deuntje met herkenbare woorden stond hij direct op en verscheen langs de bedrand om gehoor te geven aan de dolfijne oproep. Skip verheugt zich alvast op de aangepaste compositie van de titelsong van de even oude tv serie Skippy the Bushkangeroo. De verwachtingen zijn hooggespannen.

uit de dikke pil: Skipkluifjes

HOT & COOL

Zelfs ’s nachts is het drukkend warm. Skip blijft, omdat hij het zo gewend is, boven slapen. Hij heeft het er zwaar mee. Hij neemt de meest luchtige houding aan: wijdbeens op de rug. Zo houdt hij vol. Het zou slimmer zijn als hij beneden in de koele gang of wintertuin de nacht zou doorbrengen. De klamme hitte sloopt hem. Waarschijnlijk heeft hij zichzelf valselijk ingeprent dat hij dan voor eeuwig daar moet slapen. Bij zijn vorige eigenaars mocht hij niet op de bovenverdieping komen. Hij wil zijn verworven positie niet meer opgeven.

Onze vorige hond Katur die op het gevaarlijke randje van ons bed balanceerde tijdens de slaap, zocht tijdens zomerse hitte wel zijn heil in de koele gang. Hij wachtte tot we sliepen, sloop dan ‘stiekem’ naar beneden en zorgde ervoor dat hij ’s morgens, voordat wij wakker werden, weer op bed lag. Een bijdehante oplossing. 

uit de dikke pil: Skipkluifjes

KNUFFELKWARTIER

 

Op aanraden van hondentrainer Dirk lasten wij voor onze nieuwbakken herplaatsing ’s morgens een knuffelkwartiertje in. Een soort bindingsritueel waarmee we hem wilden laten weten dat hij er helemaal bij hoort. Het is een traditie geworden. Neemt hij initiatief dan sla ik uitnodigend de dekens opzij. Skip vlijt zich op mijn hoofdkussen, vouwt zijn voorpootjes om mijn hals en begraaft zijn snuit onder mijn gezicht.

uit de dikke pil: Skipkluifjes

OVERLOPER

 

De baas bakt pannenkoeken. Da’s lang geleden. We hebben er zin in. Skip en ik wachten likkebaardend aan tafel. De tweede is voor mij. Skip fungeert als voorproever. Mmm doet zijn tong – vegetarisch kan best lekker zijn. Af en toe laat ik onverwacht een reepje vallen. Een stukje fruit glijdt net zo gemakkelijk naar binnen. Dan is de stapel pannenkoeken met spek voor de baas klaar. Skip schuift gelijk door naar de overzijde van de tafel. De overloper!

uit de dikke pil: Skipkluifjes

HET IS WEER VOORBIJ DIE MOOIE ZOMER

 

Tis weer voorbij die mooie zomer zingt Gerard Cox in mijn hoofd. Het hemelwater stort onophoudelijk naar beneden als een tropische regendouche. De tuindeur zit sinds lange tijd met spijt in het slot. Ik dacht dat de hond het vervelend zou vinden; hij is het zo gewend om in- en uit te lopen. Tot mijn verrassing is Skip opgelucht. Gelukzalig ligt hij op het te kleine kleedje bij de voordeur. Dan begrijp ik het pas. Alles is overzichtelijk. Hij hoeft maar één plek in de gaten te houden: de voordeur. De brandgang, de tuin, de achterdeur doen er niet meer toe. Zelfs buitengeluiden die afleiden of nader onderzoek behoeven, dringen niet door. De hond gunt zichzelf eindelijk rust. Zijn waakmodus gaat op een laag pitje. Wij lopen op fluistertenen. Sst, Skip slaapt.

uit de dikke pil: Skipkluifjes

NATJE EN DROOGJE

De regen striemt tegen de ruiten. Jongen, het giet. Skip kijkt me ongelovig aan als ik het zeg. Hij steekt zijn kop buiten de deur en blaft tegen de boze buitenwereld. Doelwit is een verdwaalde verzopen kat aan de overkant. Skip besluit bij uitzondering binnen te blijven. De natte wandeling op de foto lag schijnbaar vers in zijn hondengeheugen.

uit de dikke pil: Skipkluifjes

SLECHTE HONDENMAMA

 

Nooit gedacht dat ik en plein public in het beklaagdenbankje zou staan. Ik ben een slechte hondenmama. Terwijl ik achter mijn pc werkte, stootte Skip mij enkele malen subtiel aan. Dat doet hij anders nooit. Hoeft ook niet, want ik lees de wensen van zijn ogen. Omdat hij kortstondig wat minder uitloop krijgt vanwege zijn gekwetste linkerachterpoot, dacht ik dat hij mij uit verveling porde. De werkelijkheid bleek veel schrijnender. De zielige dorstige ‘patiënt’ moest zich via de trap naar boven slepen omdat daar wél een gevulde waterbak stond - de tuindeur naar de vijver was om begrijpelijke reden dicht en zijn drinkbak in de keuken was kurkdroog. Deerniswekkend. Via deze openbare weg biecht ik met het schaamrood op mijn kaken het voorval op en beloof plechtig dat dit nóóit meer voor zal komen.

uit de dikke pil: Skipkluifjes

THUISBLIJVER

 

Zodra ik met mijn jas aan richting achterdeur ga, weet Skip voldoende. Hij blijft op zijn plek of verstopt zich in zijn mand. De auto waar we mee naar het bos gaan, staat immers vóór het huis geparkeerd. Even naar de brievenbus of een boodschapje doen daar heeft Skip geen oren naar. Aan het lijntje gehouden worden, is niets voor een vrijgevochten Buhund. Voor vertrek meld ik me iedere keer keurig af: effe naar Appie of back in a jiffy. Dat laatste betekent zoiets als: ik ben zo terug. Ja prima, zie je Skip denken, zolang ik maar niet mee hoef.

uit de dikke pil: Skipkluifjes

OVERHOOP

 

Overhoop liggen kun je volgens de Skipmethode ook in je eentje doen. Startpunt: men neme een pluchen knuffel en plaatst die onder de kin. Beschik je niet over een knuffel gebruik dan een opgefrot dekentje of kussentje. Dut in en val om. Ongemerkt draai je vanuit zijligging met een vlotte schwung op je rug. Automatisch hangen de voorpoten hoog in de lucht en spreiden de achterpoten wijdbeens. Vervolgens schuif je steeds met hoekige bewegingen van je pelvis 90° op, totdat je helemaal doorgedraaid bent. Lig je op bed of bank dan moet je zo zien uit te komen dat je kop over de rand kan hangen. Op het eindpunt ben je lekker licht in het hoofd.

uit de dikke pil: Skipkluifjes

BIKINIWEER

 

Bikiniweer. Iedereen zit, als je mazzel hebt, binnen waar het koel is. Skip die onder mijn bureau ligt, krijgt weinig mee van de drukkende warmte. Hij rekt zich na een hazenslaapje uit en besluit dat het tijd is voor een spelletje. Zijn hele hebben en houwen versleept hij naar het gazon. Na eenmaal apporteren, houdt hij het voor gezien. Veel te warm.

uit de dikke pil: Skipkluifjes

HATSJIE

 

Honden niezen meestal om hondse zaken, zelden omdat er iets in hun neus kriebelt. Bijvoorbeeld om een impasse te doorbreken en zo spanning af te bouwen. Ze weten even geen raad met een netelige situatie en bijgevolg niezen ze een keer. Zo winnen ze tijd om de aandacht te verleggen. Of, ze begrijpen niet wat je bedoelt en willen met niezen zeggen: ‘Leg uit, wat wil je van me?’ Skip moest niezen bij het nieuw aan te leren klusje ‘sokken uit de la halen’. Snapte hij de opdracht expres niet of betrof het een stoffig laatje?

uit de dikke pil: Skipkluifjes

TANTE BET

 

binnenskamers

De volgende vraag wordt publiekelijk aan het lezerspanel van een willekeurige krant voorgelegd: Kan ik de buren aanspreken op de drie blaffende buurhonden die ’s morgens tussen zes en zeven blaffen?

De meest uiteenlopende oplossingen worden aangedragen: van hondvriendelijk tot weinig inlevingsvermogen. De raakste reactie kwam van stadgenoot Elma van Dam. Zij schrijft dat hun hond op het zelfde tijdstip (uitgezonderd op zondag) blaft. Reden: de krantenbezorger, een student die tijdig in de klas moet zitten. Vanwege datzelfde argument hebben wij ooit de krant opgezegd. De slapende Skip schrok zich een hoedje en wij (en, heel aannemelijk, de buren) werden kort doch wreed uit onze dromen gerukt. We hebben de gazet nog een tijdje los gekocht, totdat hij in de vergetelheid raakte. De enige die hem miste was onze woef die voor het aanbrengen van het dagblad een beloningskoekje ontving.

uit de dikke pil: Skipkluifjes

ANDERS

 

We volgen de schoolweg. Het is er uitgestorven. Buiten de schoolvakanties wandelen we hier nooit. Af- en aanrijdende middelbare scholieren op opgevoerde scootertjes maken de hond bang. Verder ligt de route onder schooltijd bezaaid met bergen afval zodat het voor Skip één groot snackfestijn lijkt. Ik kan onbezorgd genieten van de rijkelijk opgekomen wilde flora.

We zijn hier lang niet geweest. De beek is verlegd en meandert langs de snelweg in wording. Skip is begerig naar het water. Vanwege de roestbruine kleur en een grote olievlek houd ik hem aangelijnd. Vervallen tuinderswoningen zijn tegen de vlakte gegaan en hebben plaatsgemaakt voor boerderettes. Op sommige plekken heeft de tijd stil gestaan. Bungalows van het jarendertigtype met ouderwetse stoere dahlia’s in de voortuin doen nostalgisch aan.

Elk vrijstaand huis heeft zijn eigen autonome hofhond(en). Ze zijn stuk voor stuk luidruchtig en opgewonden wanneer we naderen. Bij menigeen gaat dat gepaard met een grimmig ontbloot gebit. Skip hond peilt feilloos aan welke kant van de weg hij moet lopen om de blaffers en bijters te mijden. De ‘pas op voor de hond’ en ‘hier waak ik’ schildjes hangen hier terecht. Er hangt er zelfs eentje in drie Oost-Europese talen: deze bewoners zijn voorbereid.

Het is benauwd. Een laaghangend wolkendek drijft de temperatuur op. Hijgende Skip is futloos. Naast de toegangspoort van het vooroorlogse kerkhof lest hij zijn dorst door discreet uit een verschoten plastic gieter die ooit oranje moet zijn geweest te drinken. Het geluid van een shovel dwingt zijn kijkers richting begraafplaats. Met meer dan normale belangstelling steekt hij zijn drukbewegende neus tussen de spijlen van het afgebladderde hekwerk. Er worden graven geruimd die verjaard zijn. Wat had Skip graag de uit de kluiten gewassen kerel met de spade willen assisteren bij het opgraven van knoken. Mogelijk geïnspireerd door deprimerende zerkteksten (heden ik, morgen gij), laat hij zijn eigen gedenkteken na. Voordat we verder slenteren, schraapt hij stevig zijn poten over de donkere aarde: Skip was here!

uit de dikke pil: Skipkluifjes

DE TEGENPARTIJ

 

Je kunt niet zomaar zeggen die hond is vals of niet sociaal. Het is grotendeels de combinatie tussen twee honden. Waar de ene hond een hekel aan heeft, daar is de ander dikke vrinden mee. Skip is een pacifistisch allemansvriend. Dat is heel relaxed wandelen. Zelfs met Bacon was de chemie aanvankelijk dik in orde. Bacon is de ongekroonde koning van de buurt. Door de looks van een pitbull en de daarbij behorende brute eerlijkheid in zijn blik: een diep en oeroud recht om gevreesd te worden. Het is geen terechte titel die hij draagt. Bacon luistert voortreffelijk naar zijn baas en gedraagt zich ten opzichte van andere honden als een ijspegel: hij blijft met stijf opstaande staart bevroren als andere honden hem besnuffelen. Na zo’n grondige inspectie is hij zichtbaar opgelucht als men hem verder met rust laat.

Op een dag ging het mis, zonder dat de hond hem ooit iets gedaan heeft. Skips boezemvriend Bagno, een soevereine Podenco, haalde het in zijn botte harses om op de parkeerplaats in het bijzijn van Skip woest op Bacon te rijden. Bacon bleef een standbeeld. Voor Skip was dit het signaal dat de koning onttroond moest worden.

Skip geeft plankgas. Dat kan maar één ding betekenen: Bacon, de enige hond waar hij voortaan het bloed van kan drinken, is er. Hij ruikt hem al van honderden meters afstand. Ik overdrijf niet als ik zeg dat Skip hem letterlijk niet kan luchten of zien. De aversie is buiten alle proporties. Hij toont zich tegenover Bacon zeer onverdraagzaam. Zo ken ik Skip helemaal niet. Wanneer Skip onverwacht als een dolgedraaide furie op Bacon afvliegt, krijg ik bijna een hartverzakking. Hoog en met spuug blaffend houdt hij een meter afstand. Ik houd me afzijdig om de giftige Skip geen bijstand te verlenen, en wacht met beheerste spanning af. Want: hoe hoger de blaf, hoe minder serieus de dreiging is. Mijn Noorse fiks is geen partij voor de spierbundel. Daarom bindt Bacon de strijd niet aan. De aanpak werkt en Skip trekt zich schoorvoetend terug.

Het komt nooit meer tot een treffen. In het vervolg kijk ik dubbelgoed uit mijn doppen of Bacon (of zijn baas die hetzelfde bouquet verspreidt) in de buurt is. Onder geen beding moet de vleesgeworden hellehond de kans krijgen over hem heen te walsen. Dat zou ik omgekeerd ook niet tolereren. Bacon’s baas moet er telkens om lachen als mijn aangelijnde opdondertje tekeergaat. Toch blijft hij wijselijk op afstand.

uit de dikke pil: Skipkluifjes

VERKLEEDPARTIJ

 

Het zal niemand ontgaan zijn. In het Zuiden wordt vasteloavend gevierd. Op straat kom je de origineelste uitdossingen tegen. Favoriet zijn nog steeds zelfgemaakte kostuums. Verder zien we dirndldracht, flowerpowergirls en authentieke uniformen inclusief hemelsbrede epauletten, beroeps- en sportkleding uit vervlogen tijden zoals vliegeniers en worstelaars. Wat mij opvalt, is dat Skip onderscheid kan maken tussen personen gehuld in hun gebruikelijk kloffie en feestvierders in carnavalspakjes. Skip weet niet wat in de mode is en ik neem aan dat andere honden zich evenzo niet bezighouden met what’s hot & what’s not. Waarom weten honden dan toch dat er in het plaatje iets niet klopt? Hangt de geur van mottenballen nog aan het carnavalspakje, is het de alcoholwalm die ze ruiken, het geschminkte gezicht, gedragen die mensen zich anders dan normaal? Skips 85-jarige opa die dit jaar Prins mag zijn, herkende hij gelukkig wel. Maar Skip had opa dan van te voren ook menige keer het prinsenpak zien passen.

uit de dikke pil: Skipkluifjes

DIERENDAG 2022

 

Mogen alle dieren vandaag een gelukkige dag in 'vrijheid' en zonder pijn beleven.

UITGLIJER

 

De hond en ik bevinden ons in het nachtelijk park. Het zwakke schijnsel van de lantaarns wedijvert met de reflectie van de sneeuw. Het is daardoor heel licht. Aan een heldere sterrenhemel flonkeren Cassiopeia (een wijde W), Grote Beer en Kleine Beer (beide te herkennen aan de steelpanvorm). Onze voetstappen kraken in de bevroren sneeuw, ze laten diepe harde afdrukken na. Het oversteken van de spiegelgladde binnenwegen proberen we waar mogelijk te vermijden. Plotseling komt een muizentreintje de hoek om gesprint. Skip duikt vol in de struik die de muisjes als tunnel gebruiken. Een meevaller dat ik daarstraks voor de lange lijn heb gekozen. Voorzichtig schuifelen we over het trottoir naar huis. Bij de laatste bocht wacht een kat op de hoek die wij onmogelijk konden zien. Omdat Skip even was afgeleid door een naderende fietser, had hij de kattengeur niet bemerkt. We lopen er vol in. De kat schrikt, stijgt met vier uitstaande poten recht omhoog, en vliegt de weg op. Skip zet op vol vermogen de achtervolging in waardoor de riem bijkans uit mijn hand wordt gerukt. Ik houd onwankelbaar vast omdat er verkeer aankomt. Ik kan me nog net aan een lantaarnpaal vastklampen waardoor Skip een uitglijer maakt. Kort kermend zeilt hij op zijn achterste over de gladde stoep mijn richting uit. Als we gaan slapen komt Grote Beer niet zoals gewoonlijk op het voeteneinde liggen, waarschijnlijk is hij wat stijfjes. Later die nacht als hij het voorval herbeleeft, horen we hem in zijn angstdroom. De ochtend daarop is alles vergeten.

uit de dikke pil: Skipkluifjes