ZAKKENROLLER

 

Entertrainen (spelenderwijs oefenen) deden we vanaf dag één op de oude vertrouwde thuismanier. We verweefden spannende opdrachten in het dagelijks ritme. De jarenlange traditie van op zondagmorgen verse croissants bakken, werd in ere hersteld. Terwijl de croissants in de oven lagen te bruinen, verdeelde ik apporteerspullen door de kamer. Voorbrengen bijbrengen, bleek overbodig. In luttele seconden, voordat de croissants op het rek waren afgekoeld, leverde Skip de hele zwik met de Franse slag aan. Het betere gooi- en smijtwerk tilden we meteen naar een hoger niveau. Het aangebodene moest in een mand gedeponeerd worden. In zijn strategie om speeltjes dubbel te willen omruilen, trapten we niet in.

Hij bood een afgeknauwd flostouw aan. Ik stopte het in mijn kontzak om later in de vuilnisemmer te werpen, voordat er ongelukken mee zouden gebeuren. De Kong™ was aan de beurt en hierin werd het laatste hapje croissant verstopt. Skip rende ermee naar de gang en kwam vliegensvlug weer terug met het flostouw in zijn bek. Huh? Ongemerkt had deze gehaaide zakkenroller het touw uit mijn broekzak gegrist en pretendeerde of hij het nog niet had ingewisseld voor een behoorlijke portie van mijn ontbijt. Wat een uitgekookt type. Het was in elk geval fijn om te weten dat mochten we ooit een keer op zwart zaad komen te zitten, Skip gegarandeerd niet zal verhongeren.

uit de dikke pil: Skipkluifjes

WITTE ZWANEN

 

Young master Skip bracht de vrije weekendjes van zijn toenmalige baas samen door in hun vakantiehuis, zeg maar villa, in Kortgene. Hij mocht er graag snoekduiken, pootjebaden en zwemmen in ondiep water. Het spannendst waren warme dagen aan het water. Dan zocht de lokale zwanenpopulatie het toerisme aan de waterkant op. Bij voorbaat schuwde de ongetemde Skip de witte zwanen niet: voor hem waren ze zowel een lokkertje vanwege het gevoerde brood dat hij ook lustte, als een uitdaging. De baas - die de blazende en krachtig met de vleugels slaande zwanen redelijk eng vond - beval dat hij uit de buurt moest blijven, voordat ze hem zouden bezeren. Skip blafte net zolang de zwanen uit tot ze opgaven en zich omdraaiden.

Skip was pas kort bij ons toen de Maas tijdelijk land veroverde. Tussen de rivier en de beemden was een smalle landtong niet ondergelopen. Omdat Skip uitsluitend zou zwemmen zolang hij grond onder de voeten voelde, en het koud was, durfde ik het te wagen hem af te lijnen. Hongerige eenden en zwanen landden waar het pad overliep in water. Skip was geen spat veranderd. Hij was wild op watervogels, dook zonder nadenken de koude rivier in en joeg ze al zwemmend op. Hij keek pas om nadat hij wist dat hij te ver was gegaan. De overkant bereiken was een hemelsbrede oversteek en gevaarlijk in verband met de drukke scheepvaart. Het dichtste bij was een spontaan ontstaan eilandje waar ik, zonder nat te worden, niet kon komen. Skip koos optie twee. Door uitzinnig met mijn armen te zwaaien en spannend te roepen, kon ik hem bewegen naar mij toe te zwemmen.

Zwanen kunnen wel twintig worden. Ze blijven als koppel en als familie bij elkaar op hun vaste stekkie. Skip en de zwanen hebben door de jaren heen ontzag voor elkaar gekregen. Skip kan bij hen het water instappen. Zij blijven op hun gemak dobberen en hij houdt zijn bek.

uit de dikke pil: Skipkluifjes

THUIS

 

De transfer van de 20 maanden jonge Skip verliep zo soepel als het maar zijn kan. Vanaf de eerste poot die hij over de drempel zette, voelde het vertrouwd. Hij verkende het huis, onze tuin en die van de buren waar hij in een gestutte kersenboom klom voor een goed overzicht van de buurt. ’s Avonds keken we gezellig samen tv. Skip keek echt mee. Moe van alle beelden was de nieuwkomer na de avondroute er als de (S)kippen bij om te gaan slapen. Als eerste klom hij, behendig en zonder haperen, de trap omhoog. Op het voeteneind gingen de luiken omlaag. Uitgeteld!

Hij ontwaakte pas om 8.00 uur. Hij bleef op het loungekussen, dat we de dag ervoor voor hem hadden klaargelegd, wachten tot ik klaar was met het ochtendtoilet en vroeg of hij mee naar ging: aangekleed gaat uit. Na de wandeling belde ik de voormalige eigenaresse om te laten weten dat Skip goed geacclimatiseerd was. Ze vroeg waar hij geslapen had. Ik vertelde op de slaapkamer, van het grote kussen en dat hij als een blok in slaap was gevallen. Ze viel steil achterover. ‘Hoezo?’ vroeg ik. ‘Traplopen mocht hij niet. Bij ons is hij überhaupt nooit op de bovenverdieping geweest. En hij sliep in de keuken in zijn bench’, zei ze verbluft. ‘Dus het concept slaapkamer, bed, slapen bij de baasjes was hem volledig onbekend?’ stelde ik verrast vast. Ik had hem als uitgeslapen ingeschat, maar dat deze wakkere jongen de nieuwe situatie direct zou uitbuiten om zijn privileges op te waarderen, vond ik briljant.

uit de dikke pil: Skipkluifjes

TROOSTHOND

 

Skip noemde ik mijn troosthond. We adopteerden hem drie dagen nadat we onze lieveling Katur moesten laten inslapen. Hij las de droefenis in mijn vochtige ogen en bood me dierbare knuffels aan. Samen hebben we de eerste maanden uren per dag joggend onze bovenkamertjes opgeruimd, want ook hij had het een en ander te verwerken. We sleepten we ons samen uit het dal. Mijn snoeffie en allessie Skip en ik fladderden daarna probleemloos door het leven. Tegenwoordig bestaan er professionele troosthonden die personen met psychische trubbels steunen en opmonteren. Ze worden aangeduid als comfort dogs of therapiehonden. De speciaal geselecteerde honden voelen menselijke emoties goed aan en bezitten een natuurlijke neiging tot troosten. Ze worden ingezet bij doorgedraaide jongeren, getraumatiseerde militairen, gevangenen en eenzame of (demente) bejaarden. Een troostrijke gedachte, al is het enigszins bevreemdend om ouderen in datzelfde rijtje te scharen.

uit de dikke pil: Skipkluifjes

BUITENLANDER

 

Door Skips ogen gezien. Mijn grootouders zijn rasechte Scandinaviërs. Mijn Noorse vader is in het idyllische Hoegaarden geboren. Wel geestig eigenlijk, een hoogblonde Viking in de plaats waar het witbier wordt gebrouwen. Hij vliegt uit naar Tilburg. Als Europees kampioen reist hij de halve aardbol rond, heb ik begrepen. Misschien heb ik hem daarom nooit ontmoet. Ik ervaar het niet als een gemis. Dingen lopen zoals ze gaan. Wellicht kruisen onze wegen zich ooit. Zonder rancune of spijt.

Hoe mijn vader en mijn moeder kennis aan elkaar hebben gekregen en waarom ze elkaar hebben verlaten is mij onbekend. Ik was er uiteraard niet bij en er is verder nooit over gesproken. Ik ben, samen met mijn broers en zusters, opgegroeid in een warm nest bij mijn zorgzame moeder in de kop van Noord Holland. Zij zijn, net als ik, over het hele land uitgewaaierd. Een reislustige vader moet hieraan debet zijn, dunkt me. Iedereen is goed terecht gekomen. De korte innige band die ik met mijn moeder had, is verwaterd. We hebben een summier doch hartelijk contact op afstand.

Hoewel ik hier in Nederland geboren ben en er hier veel minder ruimte is dan in Noorwegen geeft het me een heerlijk vrij gevoel als ik over de lange dijk loop en de straffe wind door mijn haren blaast. De loodgrijze kleur van het koude IJsselmeer doet me herinneren aan de Noorse fjorden en meren. Het moeten de genen van mijn voorouders zijn; ik ben zelfs nooit op vakantie geweest in het land waar mijn verleden moet liggen. Toch droom ik er af en toe van wanneer ik, hoog in de lucht, de ganzen gebroederlijk in een grote V naar het Noorden zie vliegen. Hoe vreemd dat moge klinken: er kan me zelfs een gevoel van heimwee bekruipen. Ik kon er wel aarden, maar toch bleef er iets knagen. Het Hoge Noorden was niet voorbestemd om te blijven.
Mijn opleiding voltooide ik in Zeeland. Zeeuwen schijnen een andere mentaliteit te hebben als de zakelijke ‘Ollanders’. Ze staan te boek als zuinig en streng. Ik vond het wel meevallen. Het scheelt misschien dat ik me goed aan verschillende situaties kan aanpassen. Ik voelde me volledig opgenomen, een schoolvoorbeeld van integratie. Als de Zeeuwen je eenmaal geaccepteerd hebben, sluiten ze je voor altijd in hun hart. Afkomst speelde geen enkele rol. Het werd zelfs interessant gevonden. Ik was natuurlijk -  evenals mijn vader en moeder hoogblond - een niet alledaagse verschijning. Waar ik wel in het begin moeite mee had was de nasale klank van hun dialect. Dit was een hemelsbreed verschil met de harde uitspraak in de kop van Holland. Maar als je wilt kun je met alles en iedereen communiceren. Je verstaanbaar maken in de Noorse taal lijkt me evengoed verre van gemakkelijk.

Weer woonde ik in de nabijheid van de zee. Ik struin graag door de duinen en geniet van mijn dagelijkse wandelingen langs het water. In de zilte geur aan het strand herkende ik de weemoed. De knersende schelpen puncteren mijn voetzolen. Ik wist dat ik hier weer niet zou blijven. Uiteindelijk bracht onvoorwaardelijke liefde me naar de plek waar ik hoor en waar ik kan zijn wie ik ben. Mijn officiële papieren vermelden dat ik van Noorse afkomst ben, maar van binnen voelt mijn nationaliteit absoluut niet als belangrijk. Een rotsvast vertrouwen kunnen hebben in de mens die voor je zorgt, is waar het in mijn leven omdraait.

Ze was die dag speciaal voor mij gekomen. Het was ijskoud buiten, maar haar sympathieke stem met de innemende zachte G deed me denken aan de gemoedelijke Vlaamse taal. Het maakte niet uit hoe ze eruit zag. Ik voelde meteen de diepe wederzijdse genegenheid en was verkocht voor ik er erg in had. In de ogen van deze Zuiderling zag ik eindelijk het noorderlicht.
Zonder enige aarzeling en zonder om te kijken stapte ik bij haar in de auto. We reden in stilte door een bevroren landschap naar mijn toekomst. Vlak voor aankomst drukte ik mijn snuit tegen de beslagen zijruit. Het heuvelachtige gebied van Limburg was bedekt met een glinsterende laag rijp. Flarden mist kwamen voorbij en omhelsden ons als een warme deken. Zelfs de meanderende Maas voelde als een goede, oude vriend. Het was zoals het zijn moest. Skip Fjelldalgard, een Noorse Buhund was eindelijk thuisgekomen.

uit de dikke pil: Skipkluifjes

STAMBOOM

Lang bestond er een misverstand over de verwekking van Skip die wij adopteerden op een leeftijd van 20 maanden. De puzzelstukjes vallen na een langverwacht telefoontje in elkaar. Ronja Snöstjärnans ontving haar aanstaande, de beroemde kampioen Zikka Fjelldalgard - roepnaam Mika, genoemd naar zijn vader thuis. Het zaadje werd geplant. Omdat het een eenmalig nestje betrof, werd er door de fokker geen kennelnaam aangevraagd. Bij de overname van Skip kregen we zijn stamboom. Daarop stond simpelweg Skip vermeld.

Omdat ik Skip zijn eigen identiteit gun (iedereen zou bekend moeten zijn met zijn afkomst), Fjelldalgard zo’n wereldnaam vind, Skip een aardje naar zijn vaartje is, en in mijn tijd kinderen automatisch de naam van de vader aannamen, noemden wij Skip, Skip Fjelldalgard.

Na plaatsing van het eerste enthousiaste verhaal over Skip Fjelldalgard in het clubblad van Scandia - Vereniging voor liefhebbers en fokkers van Scandinavische Spitshondenrassen, werd ik meteen teruggefloten. De onrechtmatig gebruikte achternaam mocht ik niet meer officieel gebruiken. Dat ik tussen alle koosnaampjes die ik voor Skip verzin, ook Fjelldalgardje zit, hoeft niemand te weten.

uit de dikke pil: Skipkluifjes

FJELLDALGARD

 

DE JONGE JAREN

Een machtig mooie Noorse Buhund stond onder het kopje herplaatsing op de Scandiasite. We bleven gebiologeerd naar de foto van die jonge blonde god met zijn afgewende snuit staren. Hij veroverde mijn hart in één tel. Hij heet Skip en zocht een nieuw thuis. We hoefden er geen milliseconde over na te denken. We belden voor meer achtergrondinformatie met de fokster die ons na een goed gesprek het nummer van de eigenaars gaf. Het klikte. We spraken af om over drie dagen de hond te komen bezichtigen. Het was heel raar, maar vanaf het moment dat we de internetfoto zagen was het mijn hond. Het duurde voor ons gevoel veel te lang voordat we vol verwachting naar Zeeland reden om onze toekomstige hond op te halen. Had onze intuïtie ons niet bedrogen, zou deze hond voor ons én voor hem de juiste keuze zijn?

De voordeur zwaaide open en daar stond Skip op een afstandje in de gang. Het was ‘m gewoon en het gevoel was meteen wederzijds. Voor de eigenaren was het moeilijk om hun hond af te staan. Ik bewonder hen dat zij kozen voor wat voor Skip het beste was en we zijn ze nog elke dag dankbaar dat ze veel energie in zijn opvoeding hebben gestoken. Na een ongedwongen gesprek over alle ins en outs en met de afspraak voor een proefperiode van twee weken voor beide partijen mochten we hem mee naar huis nemen. Wij wisten al dat we onze hond niet meer terug zouden geven. Skip liep weloverwogen met ons mee naar de auto, sprong erin en we reden naar huis.

We wandelen en spelen de helft van de dag. Dat wil zeggen: wij wandelen en Skip die rent, zwiert, springt, vliegt en graaft. Het is heerlijk om te zien hoe Skip geniet en hoe goed hij hier op zijn plaats is. Bij zijn vorige eigenaren wilde hij nog wel eens weglopen. Dat is wellicht debet aan het zelfstandige karakter van de Noorse Buhund en misschien was het zijn onbezonnen jeugdig enthousiasme. Wij geloven graag dat hij op zoek was naar ons. We zijn zielsgelukkig dat we elkaar gevonden hebben.

uit de dikke pil: Skipkluifjes

VERMEEND KANNIBALISME

Op dit blog zijn we toe aan het volgende boek: Skipkluifjes. Het voorwoord.

In plaats van duur namaakvlees in de dierenwinkel, legden we rauwe kipfilet in het supermarktmandje voor onze IJslandse Hond Katur. De gekookte brokjes kipfilet gingen in handige porties in diepvriesdoosjes. Op het etiket penden we: kipkatur. Een identieke methode is er voor Katurs opvolger Noorse Buhund Skip. Met één complicatie: kip lijkt op Skip. Om Scharrelskip niet te verontrusten of in verwarring te brengen - wordt hij aan het spit geregen, gaat hij langs de kaasschaaf, is hij de gebraden haan? - spreken we over: chicken. Om op het thema voort te borduren (mijn blogs op www.kluifje.com heten kluifjes), werd de lekkerbekkende titel voor Skips laatste boek: Skipkluifjes. Klaar is vlees.

uit de dikke pil: Skipkluifjes

DOMWEG GELUKKIG

 

De zon laat verstek gaan. Een daling van dik tien graden en toch volstaat een bloesje. Volgens de weersites blijft het tussen kwart voor drie en vier uur droog. We zijn niet van suiker en kiezen bewust voor de open vlakte. Vijf-minuten-buitjes en droge momenten wisselen elkaar af. Skip lanterfantert voorop langs de opkragende kant parallel aan het kabbelende water: een unicum.

Ongastvrije struinpaadjes doorweken mijn roze zomerpantalon. De wilde peen oogt als een droogkap, desalniettemin droogt de plant niet. Mijn mouw en broekspijpen blijven herhaaldelijk haken aan sleedoorn en braam. Skip, telkens omkijkend bij een au, hapert heel attent tot ik mezelf heb bevrijd. Om de weg naar de siepelende bypass te leiden, gooi ik kluitjes voor hem uit. Na het buik en poten plodderen, eindigen we met het succesvolle stramien van brokjes gooien. Domweg gelukkig wipt Skip met een elegante sprong achterin de Yeti.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

OVERNACHTING

 

Kwart voor elf. Vollemaan. Parelmoeren wolken tegen een decor van pastels. Skip overnacht in de tuin in het verlengde van de krottige keet die de vos bij gelegenheid bezoekt. Wij blijven verplicht over in de serre. De occasie vraagt erom, op de bovenetage is het om te ploffen. De avond valt pas rond middernacht als vleermuisjes uit de spouwmuur van ons optrekje komen. Je bezit meer vee dan je denkt. De tuin is een baaierd voor onbekende invités. Een zwarte kat met witte kniekousen neemt zijn intrek in de composthoop. Muizen verdringen zich op de loopplank bij het huis. Rommelende egels. Vogels met een 24-uursvergunning.

Het begin van een fonkelnieuwe dag start met een kwakende moedermerel vanuit de kaalgeplukte kersenboom. Ze is haar jong kwijt. De kat? W. staat mopperend op om de deuren te sluiten tegen de herrie. Hij struikelt zowat over het mereljong dat voor ons bed zit. Hij pakt hem op en zet hem in de patio op de tuintafel in het zicht van moeders. We horen enkel nog een harmonie van hommelgegons. 

Voor ons was kofferen onder blingbling een aparte ervaring. Echt slapen deden we niet. Skip wel, het oerbeest snurkte door alles heen.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

INSTINKER

 

Drie dagen voor aanvang van de Ramadan. Bij een uitvalshoek langs de snelweg heeft iemand een aanhangwagen vol ouwe meuk uit zijn garage in de berm geflikkerd. Ik kan het niet netter stellen. Terwijl wij onze hoofden schudden over zulk asociaal gedrag, vangt Skip een luchtje op. Op de hei wordt Skip van de lijn bevrijd. Hij is meteen op dreef. Dit is sterker dan konijn, vos of ree. Knorrepotjes komen in dit gebied niet voor. Voor de veiligheid treed ik in zijn voetsporen. Zijn neus leidt ons naar twee plakken verderop. Tollende buizerds en kraaien. Het gonzen van een vliegenvloot. Tussen plantaardig groen ligt vlees in staat van ontbinding. Een vakkundig geslacht en gevild schaap gereduceerd tot drie poten, vacht, vel en ingewanden waar zich al bosdieren aan te goed hebben gedaan. De romp en de kop (een delicatesse schijnt) zijn meegenomen. Amper kon ik een wenteling van Skip verijdelen.

Om te voorkomen dat er verkeerde informatie naar buiten lekt (honden zijn al eens eerder onschuldig beticht), maken we foto’s waarop duidelijk te zien is dat het hier gaat om een door mensenhanden om het leven gebracht dier. We geven het door aan een gemeentelijke zwerfvuilophaler die toevallig met zijn gele vuilniswagen verdekt staat opgesteld in een doodlopend paadje; hij zal het doorgeven aan zijn baas. En we verspreiden wat we met eigen ogen gezien hebben onder zoveel mogelijk wandelaars. Mocht de herder zoals eerder* met droge ogen in de media verklaren dat zijn kudde is aangevallen door honden, dan zijn we hopelijk een hoax voor.

*We deden al eens eerdere gruwelijke vondsten rond de vastenmaand: een afgesneden schapenkop en niet voor menselijke consumptie geschikt afval in een grijze vuilniszak in een voormalige schuttersput, en blubberig overschot met wol van een arm schaap gedumpt bij de hangar.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

ZONNEWIEKEN

 

Skip muist in een stoppelig veld. Zo’n spijkerbed voelt allesbehalve prettig onder de voetzolen. We verkassen naar het eerder geschoren campingveld met door regendruppels bedekte spiertjes gras. Ik gooi kluitjes. Skip rent opgetogen in kringetjes. In de rivier spoel ik de klei van mijn handen. Het hoge water voelt warm. Skip zwemt rond het keienpiertje voor kano’s dat net onder water staat. Ik moedig hem aan vanaf de punt. Skip kijkt raar op: Jezus, kan mijn vrouwtje over water lopen?

De zon maakt contact met de aarde. De kapelaan maakte ons in onze kindertijd wijs dat die zonnestralen een teleportatiesluis waren voor mensen die God tot zich riep. Een stairway to heaven. Ik bleef die twee altijd met elkaar verenigen en lette goed op dat ik me niet in het gevaarlijke licht bevond. Het geloof heb ik gaandeweg verlaten en de naargeestige gedachte erbij nu ook. Een dichter van wie mij de naam even is ontschoten, omschreef het als zonnewieken. Daar houd ik het voortaan op: neutraal, nuchter en oer-Hollands.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

BROMMEN

 

Sinds DE aanvaring* botert het niet meer zo tussen scootertjes en Skip. Volgens Skip moeten die opgevoerde knetterdingen met petjesjongens erop van de straat. Ik kan ‘m geen ongelijk geven. Het is levensgevaarlijk, maar als je jong bent voel je je onaantastbaar. Buurman Scooter heeft trouwens nog geprobeerd om Skip te sensibiliseren. Tevergeefs, de irritatie zit te diep. Omdat Skip verder de liefste van de hele wereld (en de Melkweg) is, gun ik hem die ene makke. Een hond hoeft niet volmaakt te zijn, dat is zijn baas ook niet.

Om zijn intolerantie binnen de perken te houden, draagt Skip in de bebouwde kom een Hurtta tuig met handvat. Zodra het vermaledijde geluid dat bij Skip een toeschietreflex ontlokt, in aantocht is, houd ik hem zo met gemak met vier poten op de grond. Hij weet dat hij niet uit kan vallen, maar wel eventjes mag blaffen. Prima geregeld. Als hij uitgebriest is, complimenteer ik hem: ‘Goed gedaan jongen, die heb je toch maar mooi weggejaagd.’

Soms slaat een brommert eerder af. Dan wijs ik Skip erop: ‘Kijk, je reputatie is je al voorbij gesneld, ze durven niet eens meer langs te komen’. Skip gelooft me graag. Bij warm weer heeft hij geen puf om te brommen en zijn voorbijgangers gevrijwaard van de echo. Dan vind ik het juist leuk om hem op te hitsen. ‘Pak ze!’ chargeer ik. Skip hoort aan mijn intonatie dat ik een loopje met hem neem en maakt absoluut geen aanstalten om me serieus te nemen. *Bij zijn vorige eigenaars.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

BADA BING!

 

Een loodrechte zon. Een molshoop moet op de schop. Met kracht rijt Skip wortels en pollen aan flarden. Hij krabt zich het schompes in de keiharde klei. Pure sport. De altijd benieuwde Bing tast de bedoening af. Skip speelt stommetje en schaalt de productie op. De baas, een leuke knul met de juiste mentaliteit - de vriendelijke Bing is voorbeeldig opgevoed - gooit een tak voor zijn spierbundel weg. Een slechte worp, bijna misgekleund door Bings rapide poten. De twee lichtruige gasten die bij Bings baas horen, zijn meer geïnteresseerd in Skip. ‘Vangt hij weleens wat? Hoe heb je hem dat geleerd? Eet hij ze op?’ Ze blijven doorzagen over details en vinden Skip: ‘Cool! En fakking gaaf!’ Niks gangsta’s, gewoon softies. Skip berooft een vette mol van het leven en wordt du moment gefilmd met een smartphone. Bada Bing. De baas van de verdraagzame Staff probeert Skips verrichtingen te overtoepen: ’Ik moet mijn hond kort houden, want als een vechthond eenmaal bloed geproefd heeft … Zijn vrienden hebben slechts oog voor Skip. Op naderende wandelaars maakt hij wel indruk: zij liften hun kwetsbare Chihuahua voor de zekerheid. *Bada Bing betekent: klusje geklaard, klaar is Kees.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

VOETENBAD

 

Meer stadbewoners hadden het plan opgevat om het broeierige beton te ontvluchten. Hutjemutje in het groen. Giechelende blonde graten op een gestreept picknickkleed, op een afstandje hangen jongens met XXL bermuda’s bij een scooter. Een hoogzwanger stel op een zelfbenoemd strandje. Hun Labrador Ben zit startklaar aan de (water)lijn. Ze zijn weinig spraakzaam. Dan weten wij genoeg: het zijn Duitsers die niet ontmaskerd willen worden. Als Skip verdomt om de Karlie Knots op te halen, mag Ben, op ons aandringen in perfect Duits, het drijvende speelgoed redden. 

Skip wil wel zwemmen, maar dan moet ik mee het water in. Een voetenbad is voldoende. Terwijl de Duitsers ontdooien, Skip baantjes trekt, Ben zich top amuseert met de Karlie Knots, plets een beschimmelde heidewachtel erbij. Als een hulpeloze drenkeling probeert het verticale hondenlijf met alle macht de kop boven de waterspiegel uit te torenen. Het is een kolderiek gezicht. De grappige opmerkingen van omstanders zijn niet van de lucht: ‘Hebben jullie de hond op aquajoggen gedaan in plaats van zwemles?’ en ‘Watertrappelaars moeten eerst in het kikkerbadje.’ De gekrenkte eigenaars persen met moeite tegengas uit de streepmonden. 

Dan grist de heidewachtel de Karlie Knots voor de neus van de Labrador weg - zijn eigen doorzichtige waterapporte ziet hij niet. Daarmee zwemt hij professioneel naar de kant. Pas dan realiseer ik me dat dit soorteigen gedrag is. De heidewachtel peddelde constant om zich heen kijkend om zijn ‘prooi’ te ontwaren. Voordat dit door de eigenaars bevestigd kon worden, waren zij al bij een verderop gelegen plas zonder pesterig publiek. Of herkenden zij het typische optreden ook niet?

uit de bundel Bezige Bu (2015)

GOUDKOORTS

 

Ochtendgloren. De temperatuur is perfect en blauwer kan de hemel niet zijn. Het groen bestaat voornamelijk uit gras en brandnetels. Het stoffige pad wordt doorsneden met populieren die als luciferhoutjes door een storm het loodje hebben gelegd. Twee ouwe taaien die gisteren nog in een bebloesemd Zuid-Limburg pikkelden, zetten een boom op: ‘Heeft je hond goudkoorts, dat hij zo fanatiek graaft?’ ‘Hij vindt inderdaad altijd wel iets de moeite waard om naar af te dalen’, beaam ik. ‘Als het aan hem ligt, wordt het hier binnen afzienbare tijd vanzelf een heuvellandschap’. ‘Doorwerken jongen’, moedigt de vrouw van het stel aan als Skip even opkijkt. ‘Helaas dicht ik de gaten als Skip klaar is’, benadruk ik. ‘Dan heeft hij echt de pee in, maar we willen niet dat iemand zijn nek breekt.’

uit de bundel Bezige Bu (2015)

GELUIDDEMPER

 

Onder schooltijd heerst in onze achtertuin een serene stilte. Skip kan daar intens van genieten. Hemelvaartvrij. Buurtkinderen met fietsenrekjes spelen luidruchtig op de oprit voor hun eigen huis. Boink boink uit een boombox. Skateboarders in de brandgang. De piepende schommel van twee deuren verder smeekt al jaren om gesmeerd te worden. Een communiefeest waar volwassenen het hoogste woord hebben. Ik kan het allemaal van me af laten glijden. Skip is al een paar keer naar binnen gevlucht. Ik geef ‘m een bullenpeesje ter verstrooiing. Kluifjes smaken buiten veel lekkerder volgens Skip. Hij graaft een wolvenkuil onder de bamboe. Daar vindt hij de rust om het bullenpeesje voor te weken. Als opgroeiende jeugd op de parkeerplaats een scooter aan de praat probeert te krijgen, borrelt de onmacht bij Skip naar boven. Effe dimmen, blaft hij. Hij overstijgt de herrie niet: het afgezaagde stukje bullenpees dat nog steeds binnensmonds verblijft, werkt als een geluiddemper. Ik proest het uit. Een licht ontstemde Skip besluit ‘voorgoed’ binnen te blijven. Wat is er gebeurd met de zondagsrust?

uit de bundel Bezige Bu (2015)

DOE MIJ NA

 

Mijn honden leer ik woorden en hun betekenis te begrijpen om zo onze communicatie te optimaliseren. Billijk dat ik als dank voor hun inzet, naast het correct interpreteren van hondentaal, eveneens de spreekvaardigheid onder de knie ga krijgen. Waar hondenvriendin Cruzer de baasjes de oren van het hoofd babbelt (inclusief bijbehorende pootgebaren), zwijgt Silencio Skip in alle toonaarden.

Tijdens ons knuffelkwartiertje in bed maak ik aanmoedigende geluidjes. Ik plaag Skip een beetje om ‘m aan de praat te krijgen. Hij knotert zacht; ik kan geen betere woord vinden dat de mopperklank omschrijft. Ik boots het na door er een fonetisch abc op los te laten. Skip doet de overtreffende trap. Om mij te verbeteren of het zwijgen op te leggen? Tijdens een robbertje, sputter ik speels. Skip begrijpt dat het spel is en gromt ijverig mee. Leuk! Voor het eerst blaft Skip een korte blaf voor de gesloten tuindeur om binnen gelaten te worden (voorheen bleef hij geduldig liggen wachten). ‘Dat is nou net niet de bedoeling, Skip. We focussen op alle uitingen behalve blaffen.’

Als inspiratie gebruik ik Scooby Doo en filmpjes van zich verbaal uitende honden. Dog talk: smeekbedes om meer eten te krijgen, vocale uitnodigingen tot spel, en uitlatingen die nagesynchroniseerd zijn zoals de Ultimate Dog Tease. Zo goed mogelijk probeer ik de onomatopeeën zoals snnah, rrrr, uuuuhme, yumyum, jaujaaiw uit te vergroten. Geen weerklank. Een spreekverbod opleggen, daar zal bij Skip nooit sprake van zijn.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

DIEFSTAL OP KLAARLICHTE DAG

 

Fluistert Skip snode plannen in Payka's oor?

Skip en Payka spelen onschuldig diefje-met-verlos. Na nog geen kwartier bij ons over de vloer zat Payka met haar achterwerk in de kast waar het hondenlekkers op veilige hoogte is gesteld. Dacht ik. Wie wie wat in het oor heeft gefluisterd, blijft giswerk. Geen stille getuige. Maakte Buboef Skip haar deelgenoot en liet zij zich voor zijn karretje spannen, of rook de vermeende dievegge aas en sleurde zij de brave Skip mee de criminaliteit in? 

Feit blijft dat er op klaarlichte dag een strafbaar delict werd gepleegd. Hoofdverdachte P. - Witte Herdervriendin die vanwege haar lange poten overal bij kan - trof ik in de keuken aan tijdens het ontmantelen van gestolen waar. Partner-in-crème S. had zich op kantoor verschanst. Het tweede beefje nog in de Vitakraft-verpakking, probeerde hij in de bek voor mij verborgen te houden. De buit moest worden ingeleverd. Want al lijkt het er vaak op dat misdaad in Nederland loont, in Huize Kluifje wordt diefstal niet getolereerd en gehonoreerd.

Als lunch staan knakworstjes op het menu. Naast je zitten twee kaarsrechte honden met zoete toetjes. Wat doe je dan? Je strijkt over je hart, het was immers een eerste overtreding, waar ze met een waarschuwing en ‘we beloven, met de poot op ons hart, het noooooit meer te doen’ van af kwamen.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

OP ELKAAR INGESPEELD

 

Terwijl Skip het weiland omploegt, slijt ik het pad uit. Door me te bewegen, kan Skip me volgen. Neem ik ergens plaats, dan scheidt Skip ermee uit. Hij meent dat ik doorgelopen ben en wil zich bij me voegen. 

Skip graaft nabij een tijdelijk waarschuwingsbord voor schippers in verband met werkzaamheden aan de brug. Onder de stellage een loodzware kist waar de accu achter slot en grendel zit. Ik heb vermoeide benen en ga tegenover hem op de ijzeren bak zitten waar ik de deining op de rivier volg.

Om Skip aan het graven te houden – een dag niet gegraven, is een dag niet geleefd - zwaai ik geregeld. Zo weet de senior dat het goed is en ik er ben. Tijl Beckand beschreef het zo: perfect op elkaar ingespeeld als twee zwijgzame oudjes die tegenover elkaar zitten, omdat alles al gezegd is, maar ze toch nog niet uitgesproken zijn.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

KUNST- EN VLIEGWERK

 

Op een T-ijzer waar voorheen een kanoglijbaan op steunde, heeft iemand uitgezochte kiezels neergelegd. Niet zomaar op een rij, maar zorgvuldig geordend. Er is werk van gemaakt. Er springt er eentje uit: een glanzende met retrofiguren in schakeringen grijs. Een bewaarexemplaar. Toch aarzel ik om ‘m bij zijn keileuke familie weg te halen. Ik verwoest een kunstwerk en onderbreek een reeks. Is het bovendien niet zielig voor de rest om achter te blijven in de wetenschap dat je het niet waard bent om meegenomen te worden? Een overdreven beschouwing? Niet als je bent opgegroeid met sprookjesverhalen van een houten Pinocchio die van vlees en bloed werd, met dansende theeserviezen, blikken speelgoed dat ’s nachts tot leven komt en een kletskouserig albino konijn dat je naar Wonderland brengt. Er bestaat een term voor: animisme, aan alles een ziel toekennend.

Skip heeft andere zorgen. Hoe komt hij bij het geroken beest dat onder de opgestapelde rotsformatie huist. Meer als het aangespoelde wrakhout en stro aan de kant doen, kan ik niet. Skip vliegt over en weer, steekt zijn snuit tussen de keien, scherpt zijn nagels, en probeert uit alle macht met gestrekte voorpoten de loodzware blokken omver te duwen. Ze wijken geen duimbreed. Skip jammert uit onvermogen. Een voorbijganger informeert wat er met Skip loos is. ‘Ik dacht hij een muis had geroken’, zei ik, ‘maar aan zijn volhardendheid te zien, moet het een interessanter dier zijn.’ De man wordt nieuwsgierig. Samen rollen we de kei om. In een reflex grijp ik met mijn rechterhand Skips tuig en trek Skip die er met de neus bovenop zat de lucht in, mijn linkerhand zwaait af naar links. Ternauwernood worden mijn vingers gered van vlijmscherpe tandjes. De achteruitgedeinsde man: ‘Sodeju, een marter. Wat doet die hier langs het water?’

uit de bundel Bezige Bu (2015)

ADRES ONBEKEND

 

Rechtsaf aan het einde van de Konijnensteeg woont op de Dreef huisnummer 4, in het souterrain van een dikke eik, de familie Muys. Hoe lang dat hun thuis was, is irrelevant. De graafwerkzaamheden waren onaangekondigd - het was een ingeving van Skip nadat hij gestommel had gehoord. Wegens instortingsgevaar is de woning direct onbewoonbaar verklaard. In allerijl en zonder de koffers te pakken, hebben alle gezinsleden een nieuw veilig heenkomen moeten zoeken. Skip is nog twee keer langs geweest om te ‘informeren’. Aardig van ‘m, maar hij trof er niemand meer aan. Zelfs de zwarte heren met hoge hoed* die verheven vanuit de populieren op ons neerkijken, zweren dat ze niet weten waar de familie naartoe is verhuisd. *Kraaien

uit de bundel Bezige Bu (2015)

UITGETELD

 

Het gespierde donkere ree met de behoorlijke blanke reet dat we afgelopen zondag binnen de omheining voor honden zagen, keek nu vanaf een behoorlijke puist boven de grond buiten de bebouwde kom, superieur op ons neer. Kreupelhout en senioriteit weerhielden Skip ervan de achtervolging in te zetten. Het ree zagen we naderhand aan de overkant van een mossig groen bekroosd ven. Zij weet de weg hier, dat is een ding wat zeker is. Voor Skip die we voorzichtigheidshalve aanlijnden, konden we naar huis, spannender zou het niet worden. Uitgeteld van (gedeeltelijk) los in het bos, ligt Skip als een tevreden opgerold vosje op zijn kussen te dromen. Heerlijk om bij ons hond te zijn.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

BUITENGEWOON GOED

 

Over het hele district hangt een penetrante lucht. Het dichte dennenbos waar in mei reuzenvarens verrijzen, verhult de stank. Skip stapt in zijn nopjes achter ons aan, hij is nooit een voorloper geweest. Een hamerende specht. Een notenkraker* die op de grond op een dennenappel knaagt, vlucht een beuk in. Zangvogels (vinken) met zin in het voorjaar doen een onderlinge contest voor het songfestival. W. vangt een glimp van een goudkleurig ree op. Skip volgt dubbeldekkers: twee meerkoetmannen vechten om één vrouw. Ze rennen als kakelende kippen over het Zwart Water achter elkaar aan en schuwen daarbij niet om elkaar en het onfortuinlijke wijfie te verdrinken. Een instuif van een luidruchtige groep opgeschoten honden kan Skip weinig bekoren. Te druk. Hij negeert ze voortreffelijk. Het werkt onaflatend. We strijken neer op een bankje dat volop in de zon staat. Skip spettert en spattert  bij de zanderige oever. Het is buiten gewoon goed. *Eekhoorns houden hun tanden op lengte door te knagen op noten en dennenappels.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

JA?

 

Het gebeurt weer. Skip informeert via een vragende blik of hij de helling af mag om in de rivier wat te drinken. Nimmer heb ik deze vraag ontkennend beantwoord. Toch stelt hij hem telkens opnieuw. En ‘ja’ alleen is niet genoeg. Ik moet mee, het smalle paadje tussen de manshoge helianthums af. Elke keer als ik blijf staan - in de veronderstelling dat hij zelf wel verder kan - stopt hij. Pas als ik weer in beweging kom, gaat hij verder. Net zolang totdat we bij de rivier zijn. Hij wil me pertinent niet uit het oog verliezen. Deze dialoog speelt zich dito af bij een zwemverzoek.

Ik heb geen flauw benul waarom het ritueel zo belangrijk voor hem is. Hij houdt het in elk geval stug vol. Zou hij een reeën- of zwijnenspoor ruiken dan geldt dit niet. Dan zet hij zonder nadenken en zonder toestemming te verlangen de achtervolging in.

Ik zie wel een duidelijk patroon. Vragen die positief bevestigd worden, kun je stellen. Vragen waarop als respons behalve ‘ja’, ook ‘nee’ of ‘misschien’ valt te verwachten, kun je beter achterwege laten: geen nee heb je, ja kan je krijgen hier. Dan heb je achteraf altijd het excuus van: oh, maar ik dacht zeker dat dit oké zou zijn. Of zoiets.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

ASWOENSDAG

 

De dolle dagen zijn voorbij. Veel rode duivels, Vikingen, geel geschminkte Hop Sing-Chinezen en top of the bill: een oliesjeik die zijn als knalroze varken verklede vriendin kuste. Limburg slaapt zijn roes uit. Het is zo stil dat we de halve ochtend verslapen. Van bonte boel naar grijze mist. Skip en ik hebben het rijk alleen. Onder de ontbladerde bomen regent het dikke druppels die van de takken afrollen en in het Maaswater petsen.

Uptempo. In de uiterwaarden maakt Skip muizensprongen. De muizen liggen niet meer in hun nest, net zoals een vos die likkebaardend achter het doorzichtig gordijn van bramenlianen tuurt. Skip is meteen in alle staten. Hoesten. Een slingerend fietsende neger op de dijk trekt Skips aandacht. Mazzel! Skip zet er vraagtekens bij: is het een slijtvast kleurtje of is het schmink? Ik vraag me af of hij een late gast is of een vroege vogel op weg naar meneer pastoor voor een askruisje. Hoe dan ook: de vos is vergeten.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

TUINSEIZOEN

 

Elk voorjaar hetzelfde liedje: klussen en kluiven. De vroege ochtendzon en de merels kwinkeleren ons uit bed. Ik zet de deur naar de tuin wagenwijd open en leg Skips matrasje op het vochtige gras. Hij gaat erlangs liggen met de bullenpees gelukzalig in de bek. Natuurlijk. Met de opgekrulde bladeren bezem ik de winter weg. Het tuinseizoen is hierbij voor geopend verklaard.

Lekker bezig. Skip houdt van bedrijvigheid en volgt, kauwend op de inmiddels geweekte bullenpees, onze activiteiten. De baas trekt de kluskleren aan. Ik lap de ramen. Pas gewassen ruiten sorteren eenzelfde effect als de regendans. Maart roert zijn staart. Een likje lente hebben we vast mogen proeven.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

THUISKOMERTJE

 

Maandagochtend, de stad ontwaakt geleidelijk. Skip en ik lopen tussen steen richting de haven. De gekozen route is een compromis tussen gras en asfalt. Bij de aanlegplaatsen waar de jeugd samenklont, heeft een veldslag gewoed: een myriade blikjes, waterflesjes, juspakken en wietzakjes. Tegen de steigers drijft een waterige soep. Drie afvalbakken staan er onbenut.

Skip is geen stadse hond. In het centrum loopt hij op brokjes die ik hem geef om vooruit te komen. Net een koppige ezel die een wortel voorgehouden krijgt. We bestuderen etalages en ik causeer kort met kennissen - Skip wordt geknuffeld - en zwaai naar doortrappers die ik ken. Skip houdt zich kranig tot de tweede scooter, die de volle (blaf)laag krijgt. Ik geef Skip gelijk. Brommen over de promenade is verboden.

In een reflex muizenspringt Skip op de grasstrook omhoog. Een konijn rent richting de kade. Ik leid Skip af met een Kaninchen Leckerli, wat werkt. We ontmoeten een hondenvriendin die grif mooi voor me gaat zitten. Ik laat mijn handpalmen zien: ‘Alles op.’ Grif duwt ze haar neus tegen mijn jaszak waar twee reservekoekjes inzitten: liegebeest. Moi: ‘Jou maak ik niks wijs! Maar dat zijn thuiskomertjes. Zonder die twee geraken we nooit bij onze eigen voordeur.’

uit de bundel Bezige Bu (2015)

MAFFIAPRAKTIJKEN

 

Diep in het woud waar de vos woont, wordt Skip besprongen door de eerste actieve teek van 2015. Het is potdomme pas 1 februari! De sluipschutter die er overwinterde, zag zijn kans schoon en pakte die. Thuis krabde Skip zich veelbetekenend op de borst. Ajuto! In het schijnsel van de heldere volle maan is er met de teek afgerekend. Er kleeft bloed aan mijn handen als de teek, geplet en verpakt in een vloeitje, terug wordt gebracht naar zijn famiglia. Als waarschuwing dat ieder ander het zal bezuren als-ie het durft te wagen mijn hond te irriteren. Cosa Nostra: wie aan mijn hond komt, komt aan mij. Ik ga ervan uit dat dit onder ons blijft. Want: wie de omerta overtreedt, kan de doodstraf krijgen.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

BULLENPEES

 

Ik moet naar de DA. Skip, onze dorpse fiks gaat bij hoge uitzondering mee naar de stad. Om de gang naar de drogist aantrekkelijk te maken, wippen we bij de buren binnen: de dierenspeciaalzaak. Discus heeft heel verleidelijk open dozen met los lekkers op het onderste schap. Dat is aansporen tot proletarisch winkelen. Skip propt drie kauwlapjes in de bek en neemt de tijd om langgerekt voor de kassa te gaan liggen kluiven. Voordat ik voor schut ga, reken ik de door Skip gepikte lapjes plus twee en een bullenpees af.

De lapjes stop ik in de jaszak, de bullenpees draag ik als een vers stokbrood onder de arm. Of ik zo uit een boulangerie kom. Ik loop letterlijk voor lul. Want wat menige hondeneigenaar verdringt, is dat de bij de hond zo favoriete bullenpees feitelijk een gedroogde stierenpiemel is. (Bul duidt op stier en pees op de lang getrokken gedroogde roede.) Na veel gedoe - Skip staat om de paar meter stil om de bedrijvigheid in zich op te nemen - belanden we thuis. In de consternatie ben ik vergeten bij de drogist aan te kloppen. Sta ik effe mooi voor paal.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

KLEINE ZELFSTANDIGE

 

Een vaporiserende mist. Half vijf in de late middag ziet eruit als zeven uur in de vroege avond. Skip probeert een mol te overreden om bovengronds te komen. De kleine zelfstandige kan er uren zoet mee zijn. ‘We gaan naar huis, Skip.’ Skip reageert niet. Ik verberg me achter kreupelhout en geef geen kik. Skip kijkt op als een joggende vader met coachend zoontje langs rennen. Graaft weer verder. W. start de motor van de auto. Skip kijkt rond. Iedereen is weg. Mm. Twijfel op zijn gezicht als hij weer om zich heen kijkt. Het is wel erg koud en nat, en om in het naderende donker eenzaam buiten te blijven … Skip kiest voor de warmte van ons, van binnen. Hij laat de molshoop voor wat-ie is. Hoogst ongebruikelijk maar de senior komt op een holletje blindelings naar mij toe.

uit de bundel Bezige Bu (2015)