GET BACK

 

Here Comes The Sun. We genieten van een milde nazomerse zondag én een gratis concert in eigen achtertuin: het Venlose Beatles Collectief doet het Get Back optreden dunnetjes over op de rooftop van de Nedinsco toren die een straat van die van ons verwijderd ligt. The Long And Winding Road. Skip die languit op het gras ligt, slaapt er dwars doorheen. Norwegian Wood. Burengerucht. Merels fladderen verschrikt op. Blackbird. De oostenwind waait verschrikkelijke gabberhouse van een verjaardagsfeestje eroverheen. Birthday.

Verstoord rekt Skip zich. Help! ‘Je hebt groot gelijk, jongen. We gaan een ommetje maken’, stem ik in. Come on. Dagjesmensen op elektrisch aangedreven fietsen glijden geruisloos over de dijk. Day Tripper. Gladde speedboten klieven het water als scheermessen. Ik hoor Yellow Submarine. Schapen grazen vredig voortschrijdend in de Oude Beemden. So How Come (Baa baa black sheep). Vijf eerstejaarsstudenten hebben meer oog voor het mooiste meisje van de klas. Ain’t She Sweet. Een viertandige dealer in een afgeleefde zwarte Mercedes met op de beschadigde achterbank een verveelde bruine pitbull, bevoorraadt de in de late middagzon luierende junks. Lucy In The Sky With Diamonds. Skip ondergraaft de bloeiende bijvoet. Fixing A Hole. Na kort op een aangespoelde jerrycan voorzien van een sticker met doodskop, de voorstelling in de wolken gevolgd te hebben, vind ik het genoeg voor de steeds harder hijgende hond. Let It be. ‘Kom, we gaan richting huis’, por ik Skip. Don’t Let Me Down. Wonderbaarlijk: geen hond kijkt omhoog naar de nok waar de muziek vandaan komt. Men verwacht niet dat het daar loos gaat. Come together. Ik ben de enige voorbijganger die meetapt op de overbekende nummers. Twist And Shout. Thuis doen we de deur noodgedwongen dicht door de herrie. Because. Cultuurbarbaren zijn het!

uit de bundel Bezige Bu (2015)

SLACHTOFFERHULP

 

In een niet nader te noemen stadsdeel is je hond uitlaten voor een fatsoenlijk burger met brave hond bijkans een militaire operatie. Het risico voor je reu om opgevreten te worden, is substantieel aanwezig. Er zijn zelfs hondeneigenaars die schema’s bijhouden welke engerd waar en wanneer loopt. Het mijden van fnuikende ontmoetingen tussen onschuldig slachtoffer en asociale soortgenoot is hier voor menige wijkbewoner driemaal daags puur lijfbehoud. Raken de gemoederen niet verhit door de hoge zomerse waarden dan wel door het te ja of te nee aanlijnen van übergeproportioneerde reuen met een twijfelachtige reputatie. 

Beschaafde, of moet ik zeggen beleefde, liefhebbende baasjes doen alleen al bij het inbeelden van denkbare horrorscenario’s ’s nachts geen oog dicht. Over voor wie je allemaal beducht moet zijn zodat je je lieveling na elke wandeling heelhuids mee naar huis kunt nemen, wordt door medehondeneigenaren druk gerateld. Er vanuit gaan dat een hond zich weet te gedragen omdat hij zonder lijn loopt is geen veilige maatstaf, zo blijkt uit roddel en achterklap. Daarom kozen Skip en ik er wijselijk voor om vluchtwegen te benutten, schuilplekken op te zoeken, te treuzelen om de ander een voorsprong op te laten bouwen en voortijdig de wandeling af te breken (abort, abort!) en de vijandelijke linie te verlaten. In plaats van slachtofferhulp te moeten in schakelen, doen we de wandeling later dunnetjes over in ons eigen vertrouwde hondenbos.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

STORTDOUCHE

 

Poolhonden behoren geen lichaamsgeur te hebben. Een foutje dat in de kynologie regelmatig wordt gemaakt is, dat er geen onderscheid wordt gemaakt tussen poolhonden en honden uit het Hoge Noorden. Alle poolhonden behoren tot honden uit het Hoge Noorden. Omgekeerd is dat niet het geval. De Noorse Buhund valt onder FCI groep 5 Spitsen en Oertypes, om precies te zijn de subcategorie Scandinavische Spitsrassen. Skip is een hond uit het Hoge Noorden, maar geen poolhond. 

Aan Skip kleefde het overbekende hondenluchtje dat ontstaat door een combinatie van vuil en broeierige bekleding die klam blijft. Niet zo gek. Als je dagelijks je lijf in de Maas dipt, graaft in de Limburgse klei, en afkoelt op de grond, dan hangt er na verloop van tijd een luchtje aan je.
De hoogste tijd voor een warm bad. Skip ging samen met mij onder de douche. Terwijl Skip opdroogt in een omgeslagen baddoek, stop ik zijn riemen, dekentjes en handdoeken in de wasmachine, dweil de vloeren en klop zijn mandjes uit. Graag houd ik Skip een dagje fluweelzacht en schoon.

Het weer werkte niet mee. Rennen over ribben waar ooit asperges werden geteeld en een stortdouche lieten hun sporen na: Skip was modderig en drijfnat. Maar thuis geurt het bij binnenkomst fris naar sop en cacaoboter (van de crèmespoeling) en niet naar natte hond.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

STEENGOED

 

Skip sleurt me aan de in keperverband beklinkerde laan waar onze auto startklaar staat voorbij. Hij wil niet naar het bos, hij wil naar het water. De zon die me zo vroeg in de morgen al laat zweten is een warm pleitbezorger die Skip steunt. Ik ga overstag. Langs de rivier priegelen meerkoetjes … of zijn het nou waterhoentjes* in rockende planten. Onderdompelende eenden met hun omhoogstekende konten doen wis en waarachtig aan ochtendballet. Gierzwaluwen brengen een aubade aan de teer lichtblauwe lucht.

Skip wil actie. Hij staat erop dat ik keien gooi in plaats van een waterapporte. Dat vereist een andere aanpak. Bij een apporte stapt hij het water in, bij een steen plonst hij erin. Daarbij is een schuimrubberen drijfbal die hem eventueel raakt van een ongevaarlijker kaliber dan een zwaar projectiel dat in het water een inslag moet veroorzaken. Skip moet daarom naast me op het strand wachten tot het moment waarop ik gooi. Als ik de kei keil, mag hij het water in plonsen. Hij watertrappelt in de deining, vangt de druppels en topt het geheel af met een pirouette. Het ritueel wordt zolang herhaald tot hij afhaakt.

*Wie is wie? De meerkoet heeft een witte snavel met een wit vlak erboven. Hij heef lobben aan de tenen dien dienst doen als flippers. Het waterhoen heeft een rode snavel met gele punt en moet het stellen zonder zwemvliespoten.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

FREE SPIRIT

 

Knuffelskip is een vrije geest die het eenvoudigweg nodig heeft om soms buiten beeld te zijn. Het is een onzinbewering dat Skip vaak zoek is. Ditmaal is hij in het halfduister een uurtje ribbedebie. Het woord klinkt grappiger dan het is. Een verslag.

De laatste zomerrestanten in de uitverkoop. De natuur houdt collectief opruiming, behalve de dopheide die het paars traditiegetrouw in de nieuwe najaarscollectie heeft. Na dik anderhalf uur zijn we uitgewandeld. Net voor de zon ondergaat, gunnen we Skip nog een toegift in de driehoek. Het is een zanderige triangel met konijnenburchten omsloten door paden. Wij rusten uit op het bankje. Het is leuk om te zien hoe Skip hiphopt. Als hij het pad over wil steken, dicteer ik: ‘Niet verder, in de driehoek blijven.’ Hij rent het vak in en uit. De konijnen drijven de zaak steeds op de spits.

De zon is gezakt en we beginnen af te koelen. We fluiten onze krulstaart terug die zich allang had moeten melden. Geen Skip. Verhip, waar hangt hij uit. Heeft hij een konijn gevangen en is hij bezig het op te peuzelen? Hebben de konijnen hem naar ginder gelokt en is hij afgedwaald? Het worst case scenario bewaren we voor later. Na een uur non-stop roepende in de woestijn geen levensteken van Skip. Net als we besluiten dat een van ons de fiets en een extra gsm gaat halen, komt de verlossing van een wandelaarster. Skip bevindt zich, ongelogen waar, in de driehoek. Was hij al die tijd pal onder onze neus geweest?

Skip, vertikt het om te komen als W. Skippiet. Hij verkeert in een parallel universum hogere sferen: runners’ high, het abnormale gevoel dat je mentale drive je lichaam dwingt tot rennen. W. moet spurten om Skip te vangen en te ketenen. Samen uit en thuis. Niets bijzonders. Er kan weer een chapiter worden toegevoegd aan de Skips avonturen.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

GASSEN!

 

Dobby en Dusty frequenteren hetzelfde besloten en voor honden verboden paradijs als wij. Terwijl de flatcoated retriever al apegaapt in het Ford Kaatje, daagt zijn vlassige vriend hun, na lang en onbaatzuchtig wachten, vrolijk vittende vrouwtje uit. Ze ontkomt er niet aan om uit te stappen en de golden retriever te gaan halen. Het portier en de ramen blijven open om de hond op de achterbank wat lucht te geven. Wij dubben: zullen we blijven wachten tot ze herenigd zijn?

Het vrouwtje van wie het gezicht is afgeschermd door een zwarte zonnebril, probeert de hond met een lumineus idee te lokken: ze gooit een stok. De hond trapt er niet in. Lokaas in de vorm van een beduimeld koekje dat ze uit de toeristenbuidel (schertsend buikprothese genoemd) om haar middel haalt, werkt averechts. De hond is in charge en hij geniet er zichtbaar van. Die is zo ene-twee-drie niet gevangen. 

We kijken omhoog. Een vierkant luikje in het bewolkte plafond. De zon zit op zolder zien we aan de gouden rand. Door het luik daalt een dikke scheut stoom richting aarde. Alsof een groot gevaarte brandstof loost. Iemand die er ontvankelijk voor is, weet het zeker: visitors from outer space. Ze komen eraan! Wie niet weg is, is gezien Gassen! W. start de auto en trapt ‘m op zijn staart.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

ZON, ZEE EN ZAND

 

De weg naar het zandstrand is lang. In de zon is het om te stikken. We meren aan bij een mui met een waterkering van basaltblokken. Het is de merite van W. dat Skip zonder meer te water kan worden gelaten. Voorafgaand aan de zwempartij, terwijl Skip pootjebadend antichambreerde, had hij zwaarwegende brokken steen herschikt. Een bewonderenswaardige krachtinspanning van W. Hij kan zo deelnemen aan ‘de sterkste man van Nederland’.

Skip kan, nadat ik op zijn verzoek een meter naar links ben opgeschoven, onbelemmerd via de ontstane geul ter breedte van een Engelse voet rechtstreeks het ruime sop kiezen. Zijn gele drijfbal zijn we vergeten. We gooien een wrakkige stok om te halen en te brengen. Het was de enige die we konden vinden. De stok slinkt elke keer als Skip ‘m aan wal aflevert. Na tien waterapportes is er een klein stompje over dat Skip dito wil versplinteren. Ik pak het af en gooi het op. Skip laat het wegdrijven, ondanks dat we hem aansturen met: ‘links’, ‘rechts’, ‘verder’, ‘nee voor jou links’. Kortom, het was zijn manier om te zeggen: ik ben het zwemmen zat.

De sluis moet geopend zijn, want een invasie van vaartuigen - meest buitenlandse plezierjachten - is in aantocht. Ze brengen knoeperds van golven te weeg. Skip gooit bij iedere rolgolf zijn volle gewicht in de branding. Gelijktijdig hapt hij in het schuim. Het laatste bootje veroorzaakt door de krachtige motor een vloedgolf. Ik doe te laat een stapje terug. Skip wordt op ‘de rotsen gesmeten’. Terwijl hij op adem komt, worden mijn sandalettes en voeten die rusten op de stenen berg gedroogd door de wind.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

DE WET VAN MURPHY

  

De wet van Murphy kun je simpel uitleggen als: wat er mis kan gaan, gaat mis. Elke etappe op deze woensdag wordt een sof. Voor de ochtendwandeling was er geringe speelruimte. De aangepaste route duurde langer dan de normale route omdat we een levensreddende verplichte omweg moesten maken. De enige hond waar Skip een bloedhekel aan heeft en die bovendien een linkerd is, dook op zonder begeleiding.

Het tussendoortje leidde tot een liederlijke deceptie. Al bij het buiten de deur gaan, stond een grommende buldog op de stoep. Een kinderfeestje mondde uit in een fleurige fietsjesparade. Tot overmaat van ramp kondigden ze hun optocht aan met rinkelende fietsbellen. Het was niet om Skip te Judassen, ze maakten gewoon plezier. Toch zag Skip af van zijn ‘twaalfuurtje’.

De uitgestelde boswandeling viel letterlijk in het water. Vol goede moed worstelde hij zich door een netwerk van bosdierensteegjes tussen de dichte begroeiing. Na een kwartier was zijn vacht loodzwaar. De brem en de pollen helmgras veegden als zwiepende borstels van een wasstraat het nat aan hem af. Telkens als hij schudde vlogen liters geabsorbeerd vocht als vellen de lucht in. Het enige dat erop zat was om morgen vandaag over te doen.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

MY DOG SKIP

Best friends forever and beyond 

💕

NATURELUREN

 

Na wat gekwakkel is het zomaar weer zomer. Een vrijwilliger van het Limburgs Landschap leidt vol verve midden op een woensdagmiddag een gering groepje belangstellenden op de Groote Heide rond. Wij schuifelen ze tegemoet. Skip is uiteraard aangelijnd. Op het struinpaadje moeten we de stilstaande groep natuurliefhebbers inhalen. De leider informeert over vliegjes die stuifmeel transporteren en hoe belangrijk dat is - hij heeft kort van te voren een aantal van hen geplet om ze te showen.

In het voorbijgaan moeten de zeven naturelurende individuen voor ons wijken. Zonder enige twijfel of de geringste aarzeling gaan ze beleefd opzij. Hun stevige stappers, schattend maat 38 tot en met 48, planten ze zonder pardon bovenop de bloeiende heideplanten. Ik brul: ‘Niet op de planten!’ Unaniem gelach van de deelnemers/natuurliefhebbers, waarvan zes ANWB leden, want gehuld in human nature kledij. De vrijwilliger licht toe dat de stoere heide best tegen een stootje kan. Is het gek dat Skip, net als wij, zich afvraagt waarom honden (doorgaans driekwart minder wegend) niet buiten de gebaande paden mogen en verplicht aan de lijn moeten?

*De titel ‘natureluren’ is bedacht door Johannes Bellinkx. Ere wie ere toekomt.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

VLUGGERTJE

 

Op de bonnefooi naar de heide. We vertrokken met zon. Doodse stilte en geen kip te zien onderweg. Inenen komt een spookachtige ijzige wind opzetten. Ik ril onder mijn opbollend zomers katoentje. Bomen zwenken en zwaaien. Opgerakeld blad tolt om de eigen as. Skips haren worden gladgestreken door de straffe wind. Vanuit het zuidelijk luchtruim vloeien violet en inktblauw naar ons toe als uit een omgestoten verfblik. Overvallen door onheilspellend donker in een grote leegte. Hoe nietig is de mens.

De uitbuikwandeling wordt een vluggertje. Skip die intens geniet van de acute temperatuurdaling moeten we teleurstellen. De spatten die ons bereiken worden talrijker. Tijdelijk beschutting zoeken onder de luifel van een wilde appel zou een slechte keus zijn. We zetten flink de pas erin. Voor de afwisseling blijft Skip tussen ons in lopen. Hij berekent vast zijn kansen. Welke route is het veiligst: langs de bosrand met de metalen afrastering, de open vlakte of via die eenzame boom?* Als een losgeslagen meute honden bereiken we met de hakken over de sloot de auto die ons moet beschermen tegen dodelijke blikseminslagen.

*Mocht je in het open veld overvallen worden door onweer of je hoort het naderen(tel minder dan 10 seconden tussen bliksem en donder), dan is het raadzaam om je zo klein mogelijk te maken door op de hurken te zitten met de voeten tegen elkaar. Op die manier zoekt de stroom geen weg door je lichaam, maar onder je voeten door. Schuil nooit onder een paraplu, alleenstaande boom, langs een bosrand of in de buurt van een metalen afrastering.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

HOE SPREEKT-IE?

 

Op de terugweg vertragen veel honden. Buiten is té leuk om weer voor binnen te verruilen. Skip permitteert zich met enige regelmaat een ongeoorloofde afslag tegen het einde van een losloopwandeling, óf hij doet de grote verdwijntruc. Voorzie ik een uitbraak dan houd ik ‘m kort. Dikwijls zie ik het door de vingers en krijgt hij carte blanche. Zolang het een gezamenlijk spelletje blijft met een gelijkoplopende score is het goed.

Skip stept dynamisch tussen het opgeschoten snijgras. Ditmaal blunder ik. In één oogopslag is Skipmans verdwenen. Ik roep, fluit, klap in mijn handen. Zelfs kraken met het zakje Frolic™ Unterwegs levert geen respons op. Hij hoeft niet op appel te verschijnen, ik vraag slechts oogcontact. Wat we als eigenaar gedurende de opvoeding vergeten zijn: de hond leren reageren. Een simpele blaf of woef om ‘m te lokaliseren is toch niet te veel gevraagd? Na een korte zoektocht vind ik Skip, spadend in de greppel. Ik neem me voor om meteen te beginnen met les 1 van de cursus ‘Luid’. ‘Hoe spreekt-ie?’ vraag ik Skip. Een excuusblik: begrijp jij, onnozelaar, niet dat ik mijn bek vol heb met grond? De omgekeerde wereld: mag-tie blaffen, doet-ie ‘t niet.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

TIJGERPRINT

 

In het hondenbos is de bouwvak merkbaar. Een gering aantal meest vreemde auto’s, mensen en honden. De enige bekende is de goedlachse meneer van vrolijke wildebras Hanson. Vandaag wordt hij vergezeld door een vakantiehond. We beoordelen diens uiterlijk als een pittige tijgermix. Hanson is naar de dagopvang; een manege waar vrinden van de eigenaar het voorrecht hebben om daar op werkdagen hun hond te stallen. ‘Dan is hij niet alleen thuis als mijn vrouw en ik naar ons werk zijn’, lacht de meneer leuk. ‘Hanson staat te springen van vreugde als ik ‘m daar aflever. Bij het ophalen moeten we ‘m altijd ergens vandaan plukken. Het geeft je een goed gevoel wanneer je weet dat je hond zich goed amuseert, terwijl jij je op het werk vermaakt.’ Zucht, waren alle bazen maar zo. Hoeveel zielige verpieterende honden kijken je overdag, lopend langs hun huis, vanachter het raam met trieste ogen waarin weinig te beleven valt aan. M. en ik fantaseren erop los. Meneer Handson is vanwege zijn goudmontuur óf notaris, accountant is optie twee, óf hij heeft een leidinggevende job bij een multinational waar je als medewerker graag je best voor wilt doen. Zijn Algemeen Beschaafd Nederlandse tongval doet vermoeden dat de liefde van zijn leven hem naar Limburg bracht.

'Hij, wijzend op de logé, woont sinds een jaar of vijf bij mijn dochter in de hoofdstad. Daar moet je als hond wel heel sociaal in de omgang zijn, anders ben je nergens welkom. Je kan hem driedubbel in de knoop leggen. Hij gaat zelfs mee naar kantoor’, calculeert de attente meneer in die ziet dat ik licht sceptisch naar de pitbulldog met een brede halsband vol stoere spikes loer. Terwijl hij het zegt, hebben Skip en het borrelnootje zich al angefreundet. Relaxed lopen ze samen een eindje op. Hij is de goedmoedigste reu die ik ooit  ben tegengekomen. Vast de invloed van de vriendelijke meneer die ongetwijfeld een schat van een dochter moet hebben.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

KOM VAN DAT DAK AF

 

Het is vroeg in de avond. Skip doezelt in de geopende serre. Een etage hoger soest poes. Alles senang. Skips neus begint te wiebelen. Het ruikt, het ruikt naar … poes! Skip schiet onmiddellijk in alarmfase 8. Hij gromt, blaft en explodeert als hij doorheeft dat een poes op ZIJN dak huist. Doordat hij wild op zijn achterste poten joept, stoot hij zijn kop tegen de aluminium tafelpunt, (auw, da’s hard) en schraapt hij met zijn klauwen zowat de verf van het deurkozijn. Hij pist in elke hoek wat hij nog NOOIT gedaan heeft en scherpt zijn nagels aan het beton. Klaar voor de strijd. Schraar, zich van geen kwaad bewust, blikt beminnelijk omlaag: waar is al dat tumult voor nodig?

Ik vind een ravage: omgevallen stoelen, pies en Skip over zijn toeren en met een bult onder zijn oog. Ik dirigeer hem naar de keuken. Hij wurmt zich tussen mijn benen door om via een omweg toch in de binnentuin te belanden. Ik versper de doorgang en Skip geraakt in de achtertuin. Uit pure frustratie grijpt hij een opstijgende spreeuw uit de lucht, een pechvogel die net zijn verenkleed in het zand van parasieten had ontdaan. KILL! Als dat geen statement is.

Skip blijft opgesloten in de televisiekamer waar hij briesend broedt op een ontsnapping. Daar zitten we dan met de ramen en deuren dicht, terwijl de temperatuur langzaam oploopt en Skip overkookt. Hij kalmeert als ik diepvriesdoppertjes tegen zijn wang houd om de zwelling te laten slinken. Poes snort al lang en breed in haar eigen mandje. Het is zo klaar als een klontje dat Skip de uitstapjes van Schraar niet duldt. Lieve Schraar, het had zo mooi kunnen zijn. We gunnen je de sightseeing zo. Sorry, er zullen andere afspraken gemaakt moeten worden. Zou een bezoekregeling als Skip van huis is wat zijn? *Kom van dat dak af is een hit uit 1960 van en door Peter Koelewijn

uit de bundel Bezige Bu (2015)

SCHRAAR

 

De huistijger van onze bovenburen zagen we voorheen nooit. Sterker nog, we waren onwetend van het bestaan van Schraar. Zeker hoorden we weleens: ‘Schraar, niet doen’. Wij koppelden dit aan onze andere buurman die toevalligerwijs eveneens luistert naar de vernederlandste versie van het Franse Gérard. We hoorden nooit geklaag of gemiauw. Terug naar poes Schraar. Ja, het is een poes. Volgens de eigenaresse: een dame van stand die, heel geslepen, nooit heeft geleerd om zichzelf te onderhouden (lees: muizen vangen) en zich daarom dagelijks laat fêteren op exquise hapjes. 

Tien jaar lang leefde de hybride van Noorse Boskat en Tijgertje tevreden tussen de kamerplanten. Nu lonkt de jaloersmakende jungle (lees: de achtertuinen). Niet lang nadat de pas geplaatste balkondeuren open zwaaiden, zette Schraar de eerste voorzichtige stapjes op onze serre. Ze kijkt nog steeds haar ogen uit: een groen oerwoud ligt aan haar voeten. Ze moet alleen nog daar zien te komen. Ze schat haar kansen in. Hoe ver is het springen naar het schuurtje, zou één dappere duik het halen om in de Japanse honingboom te belanden, is afdalen langs de regenpijp een optie?

Geregeld zie ik het deftige kopje nieuwsgierig om de hoek steken: zou daar beneden binnen ook een poezenpaleisje zijn? En: wat is dat voor een crèmekleurig harig beest? Vooralsnog is ze tevreden met slenteren over het dakgeraamte, dagdromen in de dakgoot, dammen van ruit naar ruit, spinnen, en lui liggend haar staart zwiepen.

Zal landgenoot (Noorse Buhund) Skip uit zijn dak gaan als hij haar ziet? Zal hij zich wild schrikken? Tot nu toe had hij weinig reden om de lucht te bestuderen - in vogels en vleermuizen heeft hij immers geen interesse. Misschien heeft hij zijn poezelige landgenoot allang gespot en vindt hij het stiekem gezellig. Want: als gecertificeerde waakse fiks over je heen laten lopen is een onweerlegbaar taboe.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

VOORUITGANG

 

In één nacht van 32 naar 17 graden. Te voet van Venlo naar Steyl en weerom. De wandeling werd een onderneming van op de kop af drie uur. Het pad voerde ons langs de Maas waar grote happers een bocht van de Maas verbreden. Fietsers die over het split dokkerden hoorden slechts het kabaal van de vermalende vergruizers. De koeien waren verdreven naar de uiterste hoek van de wei. De meeverhuisde reiger stond gemoedelijk tussen hen in. Vaklui, explosievenexperts, met een metaaldetector aan hun arm zochten naar bommen. Geregeld werd er voorzichtig in de grond geboord. 

Vis-à-vis ondertunnelde Skip het aanpalende weiland. Althans wat er van over gebleven is: het wandelgebied krimpt naar aanleiding van de vooruitgang. Donkere wolken boven ons. Waar ik stond, verschijnt later dit jaar een fietstracé. Weg natuur, weg rust, weg (honden)wandelgebied. Het was er druk met recreanten. De oude garde uit het predigitale tijdperk mét en de smartphoners zonder plu. De wandelende vakantievierders verwachtten er rust, ze vonden herrie. De ongeruste dorpsbewoners die er al sinds mensenheugenis hun honden laten rennen, schrikken zich elke keer te pletter van de onstuitbare en onomkeerbare voortgang: een trommelende stenen uitspugende zeef. Maar waar een wil is, is een weg. Tussen prikkeldraad en hekwerk in, is in korte tijd een alternatief pad verrezen. Het heeft iets strijdlustigs: we vinden altijd een uitwijkmogelijkheid.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

ZWEETVOETEN

 

Het is iets voor negenen. De gevaarlijke hitte is al tastbaar. Te laat om ver te gaan wandelen. We zijn niet de enigen die er zo over denken. Slome retrievers, een nauwelijks enthousiaste Shih Tzu, en een forse druktemaker die normaliter uitvalt tegen andere reuen, maar zich nu mak gedraagt. Een rare gewaarwording.

Skip muist dichtbij huis in het schaalloze grasland waar sint-janskruid de boventoon voert. Het had net zo goed de Sahara kunnen zijn. Ik wankel op de uit voorzorg meegenomen driepoot. Voortdurend als ik (vanwege de haas) achter de ronddalvende Skip aan verhuis, zakt minstens één poot in een van de ontelbare gaten. Bij tijd en wijle komen hondenvriendjes een kijkje nemen. Berner Sennen Jessie verdrijft Skip uit zijn minigroeve. Een tandenknarsende Skip geeft geen krimp. Na een summiere schouw snapt ze niet waarom iedereen er zo gewichtig over doet. Ze gaat. Skip wil het werk hervatten. Hij steekt zijn neus in de kuil, trekt een vies gezicht en stuit op. Goeie grutten! Had die Jessie me daar een partijtje zweetvoeten.

Noodgedwongen trekken we verder. We kunnen een eindje onder bomen van dezelfde statuur en jaarringen waar het zonlicht ons niet kan vangen. Skip mag van de lijn. Voor een sprint is het toch te warm. 

uit de bundel Bezige Bu (2015)

BINNENDRUK

 

De premisse: geroffel alsof het dak eraf gaat. De kegelbaan is geopend. Daarboven is er weer eentje ziedend van woede. Het bloedstollende epicentrum lijkt boven onze stad te liggen. Ik sluit alle ramen en deuren om het donderend geluid te dempen voor Skip. Temperatura extrema. Het toetsenbord wordt verruild voor de sloof. De binnendruk loopt hoog op. Achter de stoof is het om te ploffen. Net als Skips spanningsboog die op ontploffen staat. Dampende etensgeuren die hondenneus en -brein binnendringen, leiden af van het gedonder. Geurige kippenbouillon doet Skip vergeten dat hij het sedert de inslag in de kerktoren jongstleden niet zo heeft op onweer. Na het uitblijven van het condiment, de gemelde pittige hagelbuien, kan een opgeluchte Skip na het overtrekken van het regenfront in alle frisheid buiten liters lozen. 

uit de bundel Bezige Bu (2015)

ZWARE BALLEN

 

Snerpend grint en getik van de jeu de boulesballen op de lommerrijke buitenplaats. Skip ligt bij zonsondergang achter de baanafrastering die we voor de zekerheid hebben neergezet. Een rvs bal weegt 720 gram; als je daarmee een oplawaai krijgt … Skip volgt onze bedrijvigheid met relaxed over elkaar gevouwen voorpoten. Geen haar op zijn warme pulserende lijf die eraan denkt om achter de loodzware ballen aan te gaan.

Voordat de verliezer van set één revanche mag nemen, zijgen we neer op het terras om te pimpelen. Terwijl wij genieten van de geneugten van het buitenleven, poot een moedermerel haar landingsgestel op de door ons zelf aangelegde 9 meter baan. Ze is geen hoogvlieger en gebruikt vernuftig de baanlengte om haar jong te leren opstijgen vanaf de grond. Leuk als je iets met plezier gemaakt hebt en het dan een tweeledig doel dient: voor het Provençaalse petanque (want dat is wat we spelen) en als startbaan voor een jong om zijn vliegbrevet te halen. Zullen eerdaags volgende generaties hier straks ook hun startlicentie behalen?

Omdat moedermerel een spoedcursus vliegeren gaf en we de les niet wilden verstoren, raakten we, terwijl de maan de zon afloste, onder invloed. Het tweede potje verschuift naar een herkansing bij daglicht. Dan is ook de ingedommelde Skip weer wakker.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

DISCO INFERNO

 

Overdag een stekende zon. Om middernacht knorde en morde een ontstemde Jupiter, god van de hemel en het onweer. Zomers onweer geeft mij het vrije vakantiegevoel. Het zal vast met nostalgie naar mijn kindertijd te maken hebben. Op een bowlingbaan van wolken kegelde het Romeinse equivalent van de Griekse Zeus flitsende discobollen. Althans zo klonk de disco inferno in mijn perceptie. Skip vertrouwde het voor geen meter. Sinds de inslag (van de kerktoren) tijdens onze glamping laatst is hij abrupt verpest. Hoe voorkom je erger?

Gods woede raakt als de bliksem bekoeld en de in het donker weggekropen Skip is alles vergeten. Van binnen naar buiten voor de verlate avondroute. Straten staan blank. Vloeiende regendruppels tussen de blaasjes vormen steeds groter wordende kringen en verlaten zo het wateroppervlak. Een verweesde fietser met slippers op de pedalen – in de plastic zak op de bagagedrager zit vast duur schoeisel – klingelt schel. Ik spring opzij voor de door hem veroorzaakte vloedgolf. Ontsteltenis bij Skip vanwege de bel. Houdt het dan nooit op!

uit de bundel Bezige Bu (2015)

OP WATER LOPEN

 

Niets zo veranderlijk als het weer. De waadbroek die gisteren praktisch onmisbaar was, kan vandaag verruild worden voor een afrits- of driekwartbroek. Het flesje drinkwater laat ik in de auto staan, ondanks dat het onvoorzien drukkend is. Met al dat gevallen hemelwater moet het bos een zoetwatermeer zijn. Want: net als auto’s benzine slurpen, zo loopt Skip op water. De bodem die kurkdroog bleek, had al het water geabsorbeerd. ‘Brandend zand en nergens water’, bracht Anneke Grönloh lang geleden al ten gehore met de door Johnny Hoes bewerkte hit Heisser Sand. We waren gewaarschuwd. Voor één keer moesten we de terecht ontgoochelde Skip teleurstellen. Zielig hè.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

BEVLIEGING

Tien wandelminuten verwijderd van de auto. Wolken schuiven voor de zon en geven daarmee een diavoorstelling op de weidegrond waar Skip tussen de zegge plopt. De lucht voelt klef. Waar haalt hij de energie vandaan? Vier net bezwangerde vaarzen die tevergeefs door de modder hebben gerold, zoeken steun bij elkaar. Ze zijn korzelig. Een oneindig leger bloedzuigende vliegen plakt om hun enkels, op de donkere vlekken van de vacht (op het koelere wit zit er geen een), bij hun aars en rond de grote vochtige koeienogen waarin ze zomaar zou kunnen verdrinken. Mechanisch zwiept de door het slijk gehaalde staart de vliegen van zich af. Trillende vachten om de irritante insecten af te schudden. Hun kop gaat zover als hij reikt heen en weer. Ze worden er geschift van, ik nerveus. Bestaan er geen insectenwerende middelen voor landbouwdieren zoals een anti vliegenspray of een reuzen klamboe? Kunnen er niet net als bij paarden zebrastrepen worden aangebracht die eveneens effectief tegen dazen schijnen te helpen?

Uit compassie voer ik de dames het gedroogde gemaaide gras van de buurman. Dat leidt wat af. Gras is altijd groener aan de overkant. Als de aanstaande moeders verzadigd zijn, gebruiken ze toeven gras als vliegenmepper voor een breder bereik. Chapeau! Wat een hardnekkige vliegen. Daarom ging Skip op de loop: de vliegen op zijn oren en gezicht blijven zelfs plakken als ik erover wrijf. Gauw wegwezen hier.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

HALVE FINALE

 

Een nachtelijke stortdouche. Zomerregen heeft iets knus, als je binnen bent. Doet het ons aan de tropen denken, aan vakantie? Of is het de verkoeling die het na afloop brengt? Skip wacht puffend tot de treurbuis dooft en de stilte weer de overhand neemt. De kwartfinale, paniekvoetbal door het Nederlands elftal, loopt uit. Buiten in tenten en tuinen (voor zover het weer het toelaat) klinkt geroezemoes, zijn de gemoederen verhit, weet iedereen het beter, horen we afkeuring en keer op keer teleurstelling. 

Onderhand kijken wij naar de aanbevelenswaardige Deense speelfilm Superclásico die heel toevallig een match tussen twee rivalen en verweven levens verbeeldt. Dan gejuich en bij velen de ultieme verlossing: snikken van geluk.

Al dat water was groeizaam. In de ochtend, als iedereen zijn geluksroes uitslaapt, wandelen Skip en ik door gulzig drinkend groen dat welig tiert. De Engelsen hebben er zo’n alleszeggend woord voor: lush. En zo groeit tevens het Nederlandse team langzaam door naar de status van kampioen.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

RADAR

Natte en droge perioden wisselen elkaar constant af. Na raadpleging van een weersite kiezen we voor optie twee. Langs de rivier peert Skip met Chap, een Spaanse ‘schone’ Waterhond die nu nog loopt te bleekscheten, de struiken. Een koekje hebben ze al gehad. De baas en ik kletsen onderweg wat in het luchtledige over het WK, bier en dat soort ongein. Dankzij de vele roeiboten met luid roepende stuur, hoor ik de bel niet. Halfweegs komt Chap zonder Skip terug. Het was rücksichtslos van me om niet op te letten. En nu is Skip van de radar verdwenen. De crux van het hele verhaal is dat ik geen referentiekader heb, waar Skip zich kan bevinden. Even wisten we niet van elkaar waar we ons bevonden. Is Skip roerloos achtergebleven om Chap te lozen, rechts teruggekeerd naar start of links doorgestoomd richting keerpunt? Zijn er wilde dieren in het spel? Ik wacht, bazuin rond en fluit. Geen gehoor, geen bel. Ik moet kiezen: achterwaarts of vooruit. Ik ga terug omdat ik daar buitendijks het hele gebied hoop te overzien. Geen baken, geen witte krulstaart die boven de wilde weideflora uittorent. Later blijkt dat Skip doorgelopen is naar het kloosterdorp in de veronderstelling dat ik dat ook zou doen - hadden we uitsluitend met zijn tweetjes gelopen dan was dat zo gegaan. Op zijn laatste beentjes zie ik hem terugkeren naar daar waar we elkaar uit het oog waren verloren en waar ik, net als hij, weer ben aanbeland. Hij blij, ik blij. We hebben allebei dringend behoefte aan een rustpauze aan het water. Behalve het zweet op mijn voorhoofd ben ik droog gebleven.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

SERVICE

 

Een nachtelijk aaneengesloten buienfront trok over het Zuiden. Een droge dageraad. We volgen een struinpaadje pal langs de rivier, want dat is wat Skip het liefst doet. En ik moet mee. Door de overvloedige regen is het door vos en Galloway ingesleten pad een modderige gaanderij. Geregeld gebruiken we basaltblokken als step stones (stapstenen). De discutabele landbouwgeur van het koolzaad is allesoverheersend, terwijl het St. Janskruid in de meerderheid is.

Skip, die liever achterop loopt, wil ik voorop hebben als we ons een weg banen door de uitgedijde nattige vegetatie. Al snel plakt mijn flodderige broek tegen mijn benen. Maar alleen zo kan ik met de ingeklapte golfparaplu de druipende stengels van de oevergewassen tegenhouden die zich anders aan de snuit van Skip zouden afvegen. De service wordt gewaardeerd, want Skip wacht na elke handeling tot ik een volgende plantenrij opzij houd, zodat hij vrije doorgang heeft. Graag gedaan, jongen.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

BOEREN EN BUITENLUI

 

Een lege agenda. Ik had Skip beloofd dat hij vandaag een graafproject mocht afmaken dat hij gisteren wilde beginnen. Ik heb mijn opklapkrukje meegenomen en zoek beschutting onder een kathedraal van een eik. The Gals (de Gallowei koeien) blijven gemoedelijk onder het bladerdak. Houdt dat net als bij schapen in dat de gemelde regen van korte duur zal zijn? Want bij aanhoudende neerslag laten ze zich kletsnat regenen. Boeren en buitenlui weten zulks, een stadse zoals ik moet dat ondervinden. Het begint zachtjes te miezelen. Skip zwaaistaart in het gras, een teken dat hij weldra zijn prijs gaat innen. De eik omarmt me met zijn grillige grijpers, zijn kroon houdt me droog.

Skip vindt het stom dat ik op een krukje wacht. De bliepjes tijdens het intikken van tekstjes op de telefoon, hinderen hem. Voortdurend vergewist hij zich of ik er nog ben. Als het grondverzet vordert en zijn kop onder de grond verblijft, wordt het volume voor hem gedempt. Na een tijdje zet Skip het spontaan op een lopen. Ik veronderstel dat hij een beestje achternagaat. Ik fluit als hij een stip in de verte dreigt te worden. Blij opgelucht verandert hij van koers. Was hij toch even vergeten dat ik onder de eik zat! Voor Skip zijn gemoedsrust versleep ik mijn krukje naast de vers gedolven kuil. De boerenwijsheid klopt, we blijven, op een paar druppels na, droog.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

PUPPARADE

 

Aan de wandel in de versgemaaide wei waar we ons verend voortbewegen, alsof we veen betreden. Een ommegang van actieve loslopende pups (plus één aangelijnde prepuberende poedeldoedel): een superschattig ieniemienie black and tan Teckeltje, een innemende melkchocolade Labrador, een kliedernatte zwarte Labrador, een lief misbaksel met te lang lijf en te korte pootjes, een laaiend enthousiast probeersel van een Border Collie, en een nu al bitchy Jack Russellteefje. Ik probeer ze op te vangen. Maarrr allemaal willen ze met Skip kennismaken. Skip die ongemeen verdraagzaam is, wordt het na twee hem overhoop springende snotneuzen te gortig. Ontredderd kijkt de goeierd naar me op. ‘Toe dan’, doel ik op de nabije struiken, ‘verstop je maar’.

Mijn einzelgänger zoekt spoorslags zijn heil tussen het kruid en onkruid. Een doeltreffend distinctiemiddel zolang hij zich koest houdt, want alleen dan blijft de bel aan zijn halsband onbewogen hangen. Als ook de laatste snuggere pup opgeeft en een nieuw slachtoffer heeft gevonden, verzeker ik Skip dat de kust veilig is. Aarzelend komt hij te voorschijn. Twee kinderen, een ventje en een troelie van een jaar of zes schat ik, vallen voor hem op de knietjes: ‘Wat een scheetje!’ Skip legt zich er bij neer, gooit zijn poten wijd en laat zijn buik aaien en zijn kop kriebelen.

uit de bundel Bezige Bu (2015)

SACRAMENTSDAG

 

Vanwege de drukte die een van de vele Duitse feestdagen Fronleichnam (voor de Nederlandse roomsen: Sacramentsdag) met zich meebrengt, laten we de auto staan. We gaan het weer eens proberen in ons eigen stadsdeel. In de Oude Beemden grazen schapen op het legale uitrenveld. In de bedding graaft Skip een pad in plaats van een mol uit. Geen positieve wederzijdse kennismaking. Twee jonge magere haasjes schieten onder onze voeten weg. Gelukkig zijn Skip en ik verbonden door de lijn. Op de schuinte van de dijk rolt een tractor grasbalen. Skip hatsjoet net zo hard als ik. Het strandje is bezet door poetsende campinggasten. Het zit Skip niet mee, nergens kan hij los. Als we die middag ons geluk beproeven in het nabijgelegen dal staat daar de beregeningsinstallatie verkeerd opgesteld In plaats van het aardappelveld te bewateren, sproeit de sterke straal het bos in. Wanneer het wiel zwenkt moet we rennen voor ons leven. We halen het net, maar zijn toch gezegend. Op het radiojournaal horen we dat de Duitse Feiertage volgend jaar worden ingeperkt. Skips onuitgesproken smeekbeden worden verhoord. Godzijdank. En dat zonder weesgegroetjes of het aanroepen van heiligen.

uit de bundel Bezige Bu (2015)