💕
De bekende Noorse Buhund Skip vormde de inspiratiebron voor maar liefst 9 boeken (en ontelbare publicaties in o.a. Hondenmanieren en Hondenleven) waarin Cela den Biesen verhaalt over haar heartdog en later ook zijn hartsvriendinnen. In het kader van 10 jaar Kluifjes blog (en omdat alle boeken zijn uitverkocht) zal het prachtig proza hier verschijnen.
donderdag 30 juni 2022
woensdag 29 juni 2022
NATURELUREN
Na wat gekwakkel is het
zomaar weer zomer. Een vrijwilliger van het Limburgs Landschap leidt vol verve
midden op een woensdagmiddag een gering groepje belangstellenden op de Groote
Heide rond. Wij schuifelen ze tegemoet. Skip is uiteraard aangelijnd. Op het
struinpaadje moeten we de stilstaande groep natuurliefhebbers inhalen. De
leider informeert over vliegjes die stuifmeel transporteren en hoe belangrijk
dat is - hij heeft kort van te voren een
aantal van hen geplet om ze te showen.
In het voorbijgaan
moeten de zeven naturelurende individuen voor ons wijken. Zonder enige twijfel
of de geringste aarzeling gaan ze beleefd opzij. Hun stevige stappers,
schattend maat 38 tot en met 48, planten ze zonder pardon bovenop de
bloeiende heideplanten. Ik brul: ‘Niet op de planten!’ Unaniem gelach van de
deelnemers/natuurliefhebbers, waarvan zes ANWB leden, want gehuld in human nature kledij. De vrijwilliger
licht toe dat de stoere heide best tegen een stootje kan. Is het gek dat Skip,
net als wij, zich afvraagt waarom honden (doorgaans driekwart minder wegend) niet
buiten de gebaande paden mogen en verplicht aan de lijn moeten?
maandag 27 juni 2022
VLUGGERTJE
Op de
bonnefooi naar de heide. We vertrokken met zon. Doodse stilte en geen kip te
zien onderweg. Inenen komt een spookachtige ijzige wind opzetten. Ik ril onder
mijn opbollend zomers katoentje. Bomen zwenken en zwaaien. Opgerakeld blad tolt
om de eigen as. Skips haren worden gladgestreken door de straffe wind. Vanuit
het zuidelijk luchtruim vloeien violet en inktblauw naar ons toe als uit een
omgestoten verfblik. Overvallen door onheilspellend donker in een grote leegte.
Hoe nietig is de mens.
De
uitbuikwandeling wordt een vluggertje. Skip die intens geniet van de acute
temperatuurdaling moeten we teleurstellen. De spatten die ons bereiken worden
talrijker. Tijdelijk beschutting zoeken onder de luifel van een wilde appel zou
een slechte keus zijn. We zetten flink de pas erin. Voor de afwisseling blijft
Skip tussen ons in lopen. Hij berekent vast zijn kansen. Welke route is het
veiligst: langs de bosrand met de metalen afrastering, de open vlakte of via
die eenzame boom?* Als een losgeslagen meute honden bereiken we met de hakken
over de sloot de auto die ons moet beschermen tegen dodelijke blikseminslagen.
HOE SPREEKT-IE?
Op de terugweg vertragen
veel honden. Buiten is té leuk om weer voor binnen te verruilen. Skip
permitteert zich met enige regelmaat een ongeoorloofde afslag tegen het einde
van een losloopwandeling, óf hij doet de grote verdwijntruc. Voorzie ik een
uitbraak dan houd ik ‘m kort. Dikwijls zie ik het door de vingers
en krijgt hij carte blanche. Zolang het een gezamenlijk spelletje blijft
met een gelijkoplopende score is het goed.
Skip stept dynamisch
tussen het opgeschoten snijgras. Ditmaal blunder ik. In één oogopslag is
Skipmans verdwenen. Ik roep, fluit, klap in mijn handen. Zelfs kraken met het
zakje Frolic™ Unterwegs levert geen respons op. Hij hoeft niet
op appel te verschijnen, ik vraag slechts oogcontact. Wat we als eigenaar
gedurende de opvoeding vergeten zijn: de hond leren reageren. Een simpele blaf
of woef om ‘m te lokaliseren is toch niet te veel gevraagd? Na een korte
zoektocht vind ik Skip, spadend in de greppel. Ik neem me voor om meteen te
beginnen met les 1 van de cursus ‘Luid’. ‘Hoe spreekt-ie?’ vraag ik Skip. Een
excuusblik: begrijp jij, onnozelaar, niet dat ik mijn bek vol heb met grond? De
omgekeerde wereld: mag-tie blaffen, doet-ie ‘t niet.
zondag 26 juni 2022
TIJGERPRINT
In het hondenbos is de
bouwvak merkbaar. Een gering aantal meest vreemde auto’s, mensen en honden. De
enige bekende is de goedlachse meneer van vrolijke wildebras Hanson. Vandaag
wordt hij vergezeld door een vakantiehond. We beoordelen diens uiterlijk als
een pittige tijgermix. Hanson is naar de dagopvang; een manege waar vrinden van
de eigenaar het voorrecht hebben om daar op werkdagen hun hond te stallen. ‘Dan
is hij niet alleen thuis als mijn vrouw en ik naar ons werk zijn’, lacht de
meneer leuk. ‘Hanson staat te springen van vreugde als ik ‘m daar aflever. Bij
het ophalen moeten we ‘m altijd ergens vandaan plukken. Het geeft je een goed
gevoel wanneer je weet dat je hond zich goed amuseert, terwijl jij je op het
werk vermaakt.’ Zucht, waren alle bazen maar zo. Hoeveel zielige verpieterende
honden kijken je overdag, lopend langs hun huis, vanachter het raam met trieste
ogen waarin weinig te beleven valt aan. M. en ik fantaseren erop los. Meneer
Handson is vanwege zijn goudmontuur óf notaris, accountant is optie twee, óf hij
heeft een leidinggevende job bij een multinational waar je als medewerker graag
je best voor wilt doen. Zijn Algemeen Beschaafd Nederlandse tongval doet
vermoeden dat de liefde van zijn leven hem naar Limburg bracht.
'Hij, wijzend op de
logé, woont sinds een jaar of vijf bij mijn dochter in de hoofdstad. Daar moet
je als hond wel heel sociaal in de omgang zijn, anders ben je nergens welkom.
Je kan hem driedubbel in de knoop leggen. Hij gaat zelfs mee naar kantoor’,
calculeert de attente meneer in die ziet dat ik licht sceptisch naar de pitbulldog
met een brede halsband vol stoere spikes loer. Terwijl hij het zegt, hebben
Skip en het borrelnootje zich al angefreundet. Relaxed lopen
ze samen een eindje op. Hij is de goedmoedigste reu die ik ooit ben
tegengekomen. Vast de invloed van de vriendelijke meneer die ongetwijfeld een schat van
een dochter moet hebben.
uit de bundel Bezige Bu (2015)
zaterdag 25 juni 2022
KOM VAN DAT DAK AF
Het is
vroeg in de avond. Skip doezelt in de geopende serre. Een etage hoger soest
poes. Alles senang. Skips neus begint te wiebelen. Het ruikt, het ruikt naar …
poes! Skip schiet onmiddellijk in alarmfase 8. Hij gromt, blaft en explodeert
als hij doorheeft dat een poes op ZIJN dak huist. Doordat hij wild op zijn
achterste poten joept, stoot hij zijn kop tegen de aluminium tafelpunt, (auw,
da’s hard) en schraapt hij met zijn klauwen zowat de verf van het deurkozijn.
Hij pist in elke hoek wat hij nog NOOIT gedaan heeft en scherpt zijn nagels aan
het beton. Klaar voor de strijd. Schraar, zich van geen kwaad bewust, blikt
beminnelijk omlaag: waar is al dat tumult voor nodig?
Ik vind
een ravage: omgevallen stoelen, pies en Skip over zijn toeren en met een bult
onder zijn oog. Ik dirigeer hem naar de keuken. Hij wurmt zich tussen mijn
benen door om via een omweg toch in de binnentuin te belanden. Ik versper de
doorgang en Skip geraakt in de achtertuin. Uit pure frustratie grijpt hij een
opstijgende spreeuw uit de lucht, een pechvogel die net zijn verenkleed in het
zand van parasieten had ontdaan. KILL! Als dat geen statement is.
Skip blijft opgesloten in de televisiekamer waar hij briesend broedt op een ontsnapping. Daar zitten we dan met de ramen en deuren dicht, terwijl de temperatuur langzaam oploopt en Skip overkookt. Hij kalmeert als ik diepvriesdoppertjes tegen zijn wang houd om de zwelling te laten slinken. Poes snort al lang en breed in haar eigen mandje. Het is zo klaar als een klontje dat Skip de uitstapjes van Schraar niet duldt. Lieve Schraar, het had zo mooi kunnen zijn. We gunnen je de sightseeing zo. Sorry, er zullen andere afspraken gemaakt moeten worden. Zou een bezoekregeling als Skip van huis is wat zijn? *Kom van dat dak af is een hit uit 1960 van en door Peter Koelewijn
SCHRAAR
De huistijger van onze
bovenburen zagen we voorheen nooit. Sterker nog, we waren onwetend van het
bestaan van Schraar. Zeker hoorden we weleens: ‘Schraar, niet doen’. Wij
koppelden dit aan onze andere buurman die toevalligerwijs eveneens luistert
naar de vernederlandste versie van het Franse Gérard. We hoorden nooit geklaag
of gemiauw. Terug naar poes Schraar. Ja, het is een poes. Volgens de
eigenaresse: een dame van stand die, heel geslepen, nooit heeft geleerd om
zichzelf te onderhouden (lees: muizen vangen) en zich daarom dagelijks laat
fêteren op exquise hapjes.
Tien jaar lang leefde de
hybride van Noorse Boskat en Tijgertje tevreden tussen de kamerplanten. Nu
lonkt de jaloersmakende jungle (lees: de achtertuinen). Niet lang nadat de pas
geplaatste balkondeuren open zwaaiden, zette Schraar de eerste voorzichtige
stapjes op onze serre. Ze kijkt nog steeds haar ogen uit: een groen oerwoud
ligt aan haar voeten. Ze moet alleen nog daar zien te komen. Ze schat haar
kansen in. Hoe ver is het springen naar het schuurtje, zou één dappere duik het
halen om in de Japanse honingboom te belanden, is afdalen langs de regenpijp
een optie?
Geregeld zie ik het
deftige kopje nieuwsgierig om de hoek steken: zou daar beneden binnen ook een
poezenpaleisje zijn? En: wat is dat voor een crèmekleurig harig beest?
Vooralsnog is ze tevreden met slenteren over het dakgeraamte, dagdromen in de
dakgoot, dammen van ruit naar ruit, spinnen, en lui liggend haar staart
zwiepen.
Zal landgenoot (Noorse Buhund) Skip
uit zijn dak gaan als hij haar ziet? Zal hij zich wild schrikken? Tot nu toe
had hij weinig reden om de lucht te bestuderen - in vogels en vleermuizen heeft hij
immers geen interesse. Misschien heeft hij zijn poezelige landgenoot allang
gespot en vindt hij het stiekem gezellig. Want: als gecertificeerde waakse fiks
over je heen laten lopen is een onweerlegbaar taboe.
vrijdag 24 juni 2022
VOORUITGANG
Vis-à-vis ondertunnelde Skip het aanpalende weiland. Althans wat er van over gebleven is: het wandelgebied krimpt naar aanleiding van de vooruitgang. Donkere wolken boven ons. Waar ik stond, verschijnt later dit jaar een fietstracé. Weg natuur, weg rust, weg (honden)wandelgebied. Het was er druk met recreanten. De oude garde uit het predigitale tijdperk mét en de smartphoners zonder plu. De wandelende vakantievierders verwachtten er rust, ze vonden herrie. De ongeruste dorpsbewoners die er al sinds mensenheugenis hun honden laten rennen, schrikken zich elke keer te pletter van de onstuitbare en onomkeerbare voortgang: een trommelende stenen uitspugende zeef. Maar waar een wil is, is een weg. Tussen prikkeldraad en hekwerk in, is in korte tijd een alternatief pad verrezen. Het heeft iets strijdlustigs: we vinden altijd een uitwijkmogelijkheid.
uit de bundel Bezige Bu (2015)
dinsdag 21 juni 2022
ZWEETVOETEN
Het is iets voor
negenen. De gevaarlijke hitte is al tastbaar. Te laat om ver te gaan wandelen.
We zijn niet de enigen die er zo over denken. Slome retrievers, een nauwelijks
enthousiaste Shih Tzu, en een forse druktemaker die normaliter uitvalt tegen
andere reuen, maar zich nu mak gedraagt. Een rare gewaarwording.
Skip muist dichtbij huis
in het schaalloze grasland waar sint-janskruid de boventoon voert. Het had net
zo goed de Sahara kunnen zijn. Ik wankel op de uit voorzorg meegenomen
driepoot. Voortdurend als ik (vanwege de haas) achter de ronddalvende Skip aan
verhuis, zakt minstens één poot in een van de ontelbare gaten. Bij tijd en
wijle komen hondenvriendjes een kijkje nemen. Berner Sennen Jessie verdrijft
Skip uit zijn minigroeve. Een tandenknarsende Skip geeft geen krimp. Na een
summiere schouw snapt ze niet waarom iedereen er zo gewichtig over doet. Ze
gaat. Skip wil het werk hervatten. Hij steekt zijn neus in de kuil, trekt een
vies gezicht en stuit op. Goeie grutten! Had die Jessie me daar een partijtje
zweetvoeten.
Noodgedwongen trekken we
verder. We kunnen een eindje onder bomen van dezelfde statuur en jaarringen
waar het zonlicht ons niet kan vangen. Skip mag van de lijn. Voor een
sprint is het toch te warm.
uit de bundel Bezige Bu (2015)
BINNENDRUK
De premisse: geroffel
alsof het dak eraf gaat. De kegelbaan is geopend. Daarboven is er weer eentje
ziedend van woede. Het bloedstollende epicentrum lijkt boven onze stad te
liggen. Ik sluit alle ramen en deuren om het donderend geluid te dempen voor
Skip. Temperatura extrema. Het toetsenbord wordt verruild voor de sloof. De
binnendruk loopt hoog op. Achter de stoof is het om te ploffen. Net als Skips
spanningsboog die op ontploffen staat. Dampende etensgeuren die hondenneus en
-brein binnendringen, leiden af van het gedonder. Geurige kippenbouillon doet
Skip vergeten dat hij het sedert de inslag in de kerktoren jongstleden niet zo
heeft op onweer. Na het uitblijven van het condiment, de gemelde pittige
hagelbuien, kan een opgeluchte Skip na het overtrekken van het regenfront in
alle frisheid buiten liters lozen.
maandag 20 juni 2022
ZWARE BALLEN
Snerpend grint en getik
van de jeu de boulesballen op de lommerrijke buitenplaats. Skip ligt bij
zonsondergang achter de baanafrastering die we voor de zekerheid hebben
neergezet. Een rvs bal weegt 720 gram; als je daarmee een oplawaai krijgt …
Skip volgt onze bedrijvigheid met relaxed over elkaar gevouwen voorpoten. Geen
haar op zijn warme pulserende lijf die eraan denkt om achter de loodzware
ballen aan te gaan.
Voordat de verliezer van
set één revanche mag nemen, zijgen we neer op het terras om te pimpelen.
Terwijl wij genieten van de geneugten van het buitenleven, poot een moedermerel
haar landingsgestel op de door ons zelf aangelegde 9 meter baan. Ze is geen
hoogvlieger en gebruikt vernuftig de baanlengte om haar jong te leren opstijgen
vanaf de grond. Leuk als je iets met plezier gemaakt hebt en het dan een
tweeledig doel dient: voor het Provençaalse petanque (want dat is wat we
spelen) en als startbaan voor een jong om zijn vliegbrevet te halen. Zullen
eerdaags volgende generaties hier straks ook hun startlicentie behalen?
Omdat
moedermerel een spoedcursus vliegeren gaf en we de les niet wilden verstoren,
raakten we, terwijl de maan de zon afloste, onder invloed. Het tweede potje
verschuift naar een herkansing bij daglicht. Dan is ook de ingedommelde Skip
weer wakker.
zondag 19 juni 2022
DISCO INFERNO
Overdag een stekende zon. Om middernacht knorde en morde een ontstemde Jupiter, god van de hemel en het onweer. Zomers onweer geeft mij het vrije vakantiegevoel. Het zal vast met nostalgie naar mijn kindertijd te maken hebben. Op een bowlingbaan van wolken kegelde het Romeinse equivalent van de Griekse Zeus flitsende discobollen. Althans zo klonk de disco inferno in mijn perceptie. Skip vertrouwde het voor geen meter. Sinds de inslag (van de kerktoren) tijdens onze glamping laatst is hij abrupt verpest. Hoe voorkom je erger?
Gods woede
raakt als de bliksem bekoeld en de in het donker weggekropen Skip is alles
vergeten. Van binnen naar buiten voor de verlate avondroute. Straten staan
blank. Vloeiende regendruppels tussen de blaasjes vormen steeds groter wordende
kringen en verlaten zo het wateroppervlak. Een verweesde fietser met slippers
op de pedalen – in de plastic zak op de bagagedrager zit vast duur schoeisel –
klingelt schel. Ik spring opzij voor de door hem veroorzaakte vloedgolf.
Ontsteltenis bij Skip vanwege de bel. Houdt het dan nooit op!
uit de bundel Bezige Bu (2015)
zaterdag 18 juni 2022
OP WATER LOPEN
vrijdag 17 juni 2022
BEVLIEGING
Tien wandelminuten verwijderd van de auto. Wolken schuiven voor de zon en geven daarmee een diavoorstelling op de weidegrond waar Skip tussen de zegge plopt. De lucht voelt klef. Waar haalt hij de energie vandaan? Vier net bezwangerde vaarzen die tevergeefs door de modder hebben gerold, zoeken steun bij elkaar. Ze zijn korzelig. Een oneindig leger bloedzuigende vliegen plakt om hun enkels, op de donkere vlekken van de vacht (op het koelere wit zit er geen een), bij hun aars en rond de grote vochtige koeienogen waarin ze zomaar zou kunnen verdrinken. Mechanisch zwiept de door het slijk gehaalde staart de vliegen van zich af. Trillende vachten om de irritante insecten af te schudden. Hun kop gaat zover als hij reikt heen en weer. Ze worden er geschift van, ik nerveus. Bestaan er geen insectenwerende middelen voor landbouwdieren zoals een anti vliegenspray of een reuzen klamboe? Kunnen er niet net als bij paarden zebrastrepen worden aangebracht die eveneens effectief tegen dazen schijnen te helpen?
Uit compassie voer ik de
dames het gedroogde gemaaide gras van de buurman. Dat leidt wat af. Gras is
altijd groener aan de overkant. Als de aanstaande moeders verzadigd zijn,
gebruiken ze toeven gras als vliegenmepper voor een breder bereik. Chapeau! Wat
een hardnekkige vliegen. Daarom ging Skip op de loop: de vliegen op zijn oren
en gezicht blijven zelfs plakken als ik erover wrijf. Gauw wegwezen hier.
donderdag 16 juni 2022
HALVE FINALE
Een nachtelijke stortdouche. Zomerregen heeft iets knus, als je binnen bent. Doet het ons aan de tropen denken, aan vakantie? Of is het de verkoeling die het na afloop brengt? Skip wacht puffend tot de treurbuis dooft en de stilte weer de overhand neemt. De kwartfinale, paniekvoetbal door het Nederlands elftal, loopt uit. Buiten in tenten en tuinen (voor zover het weer het toelaat) klinkt geroezemoes, zijn de gemoederen verhit, weet iedereen het beter, horen we afkeuring en keer op keer teleurstelling.
Onderhand kijken wij naar de aanbevelenswaardige
Deense speelfilm Superclásico die
heel toevallig een match tussen twee rivalen en verweven levens verbeeldt. Dan
gejuich en bij velen de ultieme verlossing: snikken van geluk.
Al dat water was
groeizaam. In de ochtend, als iedereen zijn geluksroes uitslaapt, wandelen Skip en ik door gulzig drinkend groen dat welig tiert. De Engelsen hebben er
zo’n alleszeggend woord voor: lush.
En zo groeit tevens het Nederlandse team langzaam door naar de status van
kampioen.
woensdag 15 juni 2022
RADAR
SERVICE
Een nachtelijk
aaneengesloten buienfront trok over het Zuiden. Een droge dageraad. We volgen
een struinpaadje pal langs de rivier, want dat is wat Skip het liefst doet. En
ik moet mee. Door de overvloedige regen is het door vos en Galloway ingesleten
pad een modderige gaanderij. Geregeld gebruiken we basaltblokken als step stones (stapstenen). De discutabele landbouwgeur
van het koolzaad is allesoverheersend, terwijl het St. Janskruid in de
meerderheid is.
Skip, die liever
achterop loopt, wil ik voorop hebben als we ons een weg banen door de
uitgedijde nattige vegetatie. Al snel plakt mijn flodderige broek tegen mijn
benen. Maar alleen zo kan ik met de ingeklapte golfparaplu de druipende
stengels van de oevergewassen tegenhouden die zich anders aan de snuit van Skip
zouden afvegen. De service wordt gewaardeerd, want Skip wacht na elke handeling
tot ik een volgende plantenrij opzij houd, zodat hij vrije doorgang heeft.
Graag gedaan, jongen.
maandag 13 juni 2022
BOEREN EN BUITENLUI
Een lege agenda. Ik had
Skip beloofd dat hij vandaag een graafproject mocht afmaken dat hij gisteren
wilde beginnen. Ik heb mijn opklapkrukje meegenomen en zoek beschutting onder
een kathedraal van een eik. The Gals (de Gallowei koeien) blijven
gemoedelijk onder het bladerdak. Houdt dat net als bij schapen in dat de
gemelde regen van korte duur zal zijn? Want bij aanhoudende neerslag laten ze
zich kletsnat regenen. Boeren en buitenlui weten zulks, een stadse zoals ik
moet dat ondervinden. Het begint zachtjes te miezelen. Skip zwaaistaart in het
gras, een teken dat hij weldra zijn prijs gaat innen. De eik omarmt me met zijn
grillige grijpers, zijn kroon houdt me droog.
Skip vindt het stom dat
ik op een krukje wacht. De bliepjes tijdens het intikken van tekstjes op de
telefoon, hinderen hem. Voortdurend vergewist hij zich of ik er nog ben. Als
het grondverzet vordert en zijn kop onder de grond verblijft, wordt het volume
voor hem gedempt. Na een tijdje zet Skip het spontaan op een lopen. Ik
veronderstel dat hij een beestje achternagaat. Ik fluit als hij een stip in de
verte dreigt te worden. Blij opgelucht verandert hij van koers. Was hij toch
even vergeten dat ik onder de eik zat! Voor Skip zijn gemoedsrust versleep ik
mijn krukje naast de vers gedolven kuil. De boerenwijsheid klopt, we blijven,
op een paar druppels na, droog.
uit de bundel Bezige Bu (2015)
PUPPARADE
Aan de wandel in de
versgemaaide wei waar we ons verend voortbewegen, alsof we veen betreden. Een
ommegang van actieve loslopende pups (plus één aangelijnde prepuberende
poedeldoedel): een superschattig ieniemienie black and tan Teckeltje, een
innemende melkchocolade Labrador, een kliedernatte zwarte Labrador, een lief
misbaksel met te lang lijf en te korte pootjes, een laaiend enthousiast probeersel
van een Border Collie, en een nu al bitchy Jack Russellteefje. Ik probeer ze op
te vangen. Maarrr allemaal willen ze met Skip kennismaken. Skip die ongemeen
verdraagzaam is, wordt het na twee hem overhoop springende snotneuzen te
gortig. Ontredderd kijkt de goeierd naar me op. ‘Toe dan’, doel ik op de nabije
struiken, ‘verstop je maar’.
Mijn einzelgänger zoekt
spoorslags zijn heil tussen het kruid en onkruid. Een doeltreffend
distinctiemiddel zolang hij zich koest houdt, want alleen dan blijft de bel aan
zijn halsband onbewogen hangen. Als ook de laatste snuggere pup opgeeft en een
nieuw slachtoffer heeft gevonden, verzeker ik Skip dat de kust veilig is.
Aarzelend komt hij te voorschijn. Twee kinderen, een ventje en een troelie van
een jaar of zes schat ik, vallen voor hem op de knietjes: ‘Wat een scheetje!’
Skip legt zich er bij neer, gooit zijn poten wijd en laat zijn buik aaien en
zijn kop kriebelen.
uit de bundel Bezige Bu (2015)
zondag 12 juni 2022
SACRAMENTSDAG
ABUIS
zaterdag 11 juni 2022
OVERSTAPPEN
Skip gloeit gauw. Voor de nacht heeft hij dubbele bedjes zodat hij telkens kan overstappen. Beide
zijn gepositioneerd tegen het voeteneinde van onze boxspring. Een luxe
loungekussen om in een weg te zinken en een flexibele mand met zachte
beschermende rand waar de kin op kan rusten. In ons nest wil hij niet vanwege
het gewoel. Zou er slechts één ligplek beschikbaar zijn dan hoor je afwisselend
knorrig gebonk (Skip laat zich op het parket vallen) en gerieflijk gedraai
vergezeld van opgetogen instemmend gehum. Of een zachte bons omdat hij zich bij
het verliggen (op zijn andere zij rollen) expres van het kussen buitelt.
Al langere tijd was ik van plan om een vergelijkend warenonderzoek doen. Welk type staat hem het meest aan: een mand, matras of kussen. En heeft hij een voorkeur voor kleur of materiaalkeuze. Nu we vanwege zomerse waarden tijdelijk ons slaapameublement hebben verplaatst naar een koelere kamer, ligt de stenen vloer bezaaid met een fleurig oranje mand, het XL kussen, een schuimmatras met fleece cover en matjes. Skip hopscotched van nummer een, naar twee, naar drie en terug. Hij opteert onomstotelijk voor het katoenen loungekussen. Mooi meegenomen zo’n informatie.
NB Een hond krijgt van
op een meedogenloze plavuizen of houten ondergrond liggen lelijke kale
eeltplekken op de ellebogen. Bovendien zijn een harde basis en tocht funest
voor de gewrichten (op oudere leeftijd).
THOR
Skip kon onweer de afgelopen tien jaar nooit bommen. Onze Viking heeft ooit solide afspraken gemaakt met landgenoot Thor de Noorse god van de donder. We arriveren vanwege subtropische 30+ laat in het bos. Geen sterveling te bespeuren. Er waait een windje. Bombastisch geroffel in de verre verte. De toenemende luchtdruk is voelbaar en ziet er haast bedrieglijk echt uit. Kolkende wolken van wit, lichtgrijs, antraciet naar pikzwart razen onze kant op. We breken de wandeling voortijdig af.
We zijn veilig binnen voordat we
gezegend kunnen worden. Thor vloekt, sist, en hamert een salvo aan ongenadige
slagen die ons decor afwisselend neonroze en gifgroen flitsen. Het huis siddert
op zijn grondvesten. Het vertrek waar we ons bevinden is niet geblindeerd. Voor
de nu slechtziende Skip vormen de vurige vonken die op hem af lijken te komen een
regelrechte bedreiging. Grapjes over Thor en de bokkenwagen kunnen Skip niet
bekoren. Pas in een donker hoekje op een provisorisch matras voelt hij zich
beschermd. Voordat een volgende keer de hel losbarst toch even contact opnemen
met Thor om het convenant nogmaals te bekrachtigen. Heeft iemand zijn
06-nummer?
uit de bundel Bezige Bu (2015)
vrijdag 10 juni 2022
GEKRUID
uit de bundel Bezige Bu (2015)
donderdag 9 juni 2022
PUPPERIE
We lopen het ene na het
andere schattige pupje tegen het lijf. Waarom loopt er in voorjaar/zomer meer
verse aanvoer rond dan in de herfst- en winterperiode? Een hunkerende baarmoeder
naar vol graag? Plannen fokkers dat zo? Of hebben mensen tijdens mooi weer meer
zin in jong hondengeluk?
We treffen onder andere
een Italiaanse importpup die het heengaan van zijn voorganger moet verzachten.
De achtergebleven bulldog voelde zich zonder broer namelijk incompleet. Vandaar
een troosthond.
Een kersverse
overbezorgde baas met een bruine Labrador. Bruine Beer heet de jonge jongen.
Mollig en waggelend loopt de pup aan de lijn. Los durft hij het chocolade
beestje niet te laten, véél te bang dat er wat gebeurt. We verwijzen hem naar
de dichtstbijzijnde veilige hondenuitlaatren. Hij is dolgelukkig.
Een net gescheiden jonge
vrouw met een melkwit maltezerwestiebolognese knuffelhondje. Ze had hem
goedkoper gekregen omdat het een ‘bambino’ is, verklaart ze wijs. Ze bedoelt
albino. Want het hondje heet Heini, een vrouwelijke variant op de Duitse
schlagerzanger én albino Heino. Ik laat haar in de waan. Bambino betekent in
het Italiaans ‘kleintje’, ergens in haar achterhoofd klopt de redenatie.
uit de bundel Bezige Bu (2015)
DAAR GAAT ZE!
DE BUIT VAN DE VOS
Noen. Terwijl wij met
een kennis staan te kwekken, is Skip bezig in een burcht. Hij heeft het druk
met alle uitgangen in de gaten te houden. Onaandoenlijk is het. Na een hele
poos kijkt hij verwonderd om zich heen. Loekt naar ons: wat overkomt mij nou?
Een konijn dat uit een van de vele pijpen was ontsnapt, liep zo in de bek van
een bij de konijnenkolonie op de loer liggende vos. Het mooie vosje, ter
grootte van een kat in uitgerekte versie, huppelt tierig met zijn buit in de
bek aan ons voorbij. Hij had vandaag een meevaller. Skip had het nakijken.
uit de bundel Bezige Bu (2015)
woensdag 8 juni 2022
FRITS
POTTENKIJKERS
uit de bundel Bezige Bu (2015)
dinsdag 7 juni 2022
MIEREN
Het saust. Toch heeft Skip het als vanouds naar zijn zin. We zien hem blijmoedig golvend over de heide gaan. Wij schuiven telkens met Skip een bosvak op en schuilen onder appelboom, berk, moerbei, wilg of grove den. Bij de pinus sylvestris defileert een voor ons curieuze stoet. Een centimeter brede mierenstrip trekt zo ver als we het kunnen zien vanaf de grond naar boven. Naast de mieren die omhoog klimmen, trekt een dooreenwriemelende file omlaag. Wat is er boven zo schokkend dat alle mieren het willen zien? Of zijn ze misleid? Een mier die tamelijk wat aanzien binnen de kolonie heeft, bestijgt als eerste de stam. Mogelijk heeft hij zijn volk gouden bergen beloofd of een goed verzonnen verhaal opgehangen over het fenomenale uitzicht. Wie het weet, mag het zeggen.
De volgelingen volgen
zonder mitsen en maren, daar zijn het volgelingen voor. Eenmaal boven resteert
de enige optie: omkeren. De mier die voorop ging, durft op de terugweg niet
tegen de klimmers te zeggen, dat er boven niets is. De afdalers met lege handen
voelen zich een beetje dom. Om geen gezichtsverlies te lijden (net als in het
sprookje: de nieuwe kleren van de keizer) laten ze de stijgers in de waan dat
het aan de top zo fantastisch is dat je dat zelf moet gaan ervaren.
Wikipedia leert ons dat
mieren elkaar begroeten met hun antennes via Near Field Communication en dol zijn op de naalden van de pinus
sylvestris die zij gebruiken voor het bouwen van hun mierenhoop. Weten we dat
ook weer. Het weer is opgeklaard. Skip komt als geroepen.
uit de bundel Bezige Bu (2015)
ZELFVERDEDIGING
Pluche muis als alternatief
uit de bundel Bezige Bu (2015)
NIEUW BAASJE
Skip vond zijn gouden mandje bij ons
Skip en ik brengen de hond waarvan we de leeftijd moeilijk kunnen schatten, terug naar de man die op zijn plek is gebleven. Zijn baas vertelt dat de hond 13 jaar is en dat zijn ogen en oren nog dik in orde zijn. Hij heeft dit nog nooit meegemaakt. De hond is normaal zeer toegewijd, maar zo zou je zeggen dat hij naarstig op zoek is naar een nieuw baasje. Zorgen maak ik me niet, de hond ziet er prachtig verzorgd uit. Ik knuffel de hond een laatste keer en we lopen bij hem vandaan. Weer gaat hij met ons mee. De man moet hem ophalen en aanlijnen. ‘Doeidoei’, zwaai ik. De hond probeert zich los te wurmen. Hij steigert totdat we uit het zicht verdwenen zijn. Tot zover het geluid dragen kan, horen we hem kermen.
BIFI
In het park wandelen twee gezinnen, begindertigers, met hun drie goed gevulde teckels. Als de logste éminence grise van hen afdwaalt, sommee...
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjwjNT9Iwt3zK5JL9R4xNOszEEDC0cFmjXVxzrNSZTeV_Y8Vpc2mpqNdbZaejgPP_RYNwAm_DxtLILpVarybHhyphenhyphenO3-eVwE2R29QaPpWhtagVo4MZ_11PcCRRUMaz9RgSiP3pWGJ1y0dtHOcfoP27J_V6KInCoZz32aE7e-tAyMQ98fovGy75uFCUXziX8-w/w320-h170/dachshund-teckel.png)
-
Skip verblijft in het reservaat (het deels afgebakende gazon). Moedermerel hipt op het gras achter het ijzeren gordijn. Mij was het niet o...
-
De pootjes van mijn computerbril zijn uitgelodderd. Twee uur voor sluitingstijd en het is al schemerig. Op naar de opticien om de boel str...
-
De wijk is uitgestorven. Het lijkt wel of iedereen het Zomerparkfeest bezoekt. Skip zont in het gras. Ik smelt als ik mijn jochie, een m...